Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Wzmiankowany w 1342 r., jako parafialny wymieniony w 1362 r. Obecny wzniesiony zapewne na początku XVIII w. Odnawiany w 1742 r., powiększony w 1776 r., powtórnie odnowiony w 1787 r. Gotycko-renesansowy, powiększony w epoce baroku. Orientowany, murowany z kamienia i cegły, otynkowany. Krótkie prezbiterium zamknięte ścianą prostą, przy nim od północy niewielka zakrystia, wzniesiona na rzucie prostokąta. Szersza i wyższa nawa prostokątna, przedłużona w 1776 r. Od zachodu i południa niewielkie kruchty dodane w 1924 r. na miejscu poprzednich. Prezbiterium przykryte nisko zawieszonym sklepieniem kolebkowym; w zakrystii sklepienie kolebkowe, zaostrzone. Prezbiterium oddzielone od nawy tęczą o łuku półkolistym. Nawa nakryta sufitem z wydatną fasetą przy dłuższych bokach. Pierwotna zachodnia ściana nawy przepruta dwiema strefami potrójnych arkad filarowych, zamkniętych łukiem półkolistym, łączących wnętrze nawy z dobudowaną częścią od zachodu. Chór muzyczny murowany, wsparty na dwóch filarach, pomiędzy którymi przejścia sklepione kolebkowo; filary chóru zaakcentowane zdwojonymi pilastrami, parapet z płaską dekoracją geometryczną oraz stylizowanymi rozetami. Dobudowana część kościoła podzielona na dwie kondygnacje, przykryte trzema polami sklepień krzyżowych, oddzielonymi szerokimi gurtami. W narożniku południowo-zachodnim wydzielona klatka schodowa na chór muzyczny, dostępna od zewnątrz kościoła. Posadzka z płyt kamiennych położona w 1803 r. Wejście do zakrystii zamknięte łukiem półkolistym, w nim oraz w drugim wejściu drzwi klepkowe. Okna w nawie i prezbiterium zamknięte półkoliście i segmentowe, od zachodu po bokach kruchty dwa okna owalne. Ponad wejściem od zachodu, na belce nadproża napis dotyczący powiększenia kościoła w 1776 r. z fundacji Anny Barbary Gaszynowej, właścicielki Lubecka. W kruchcie od południa kuna żelazna. Na zewnątrz kościół opięty szkarpami o jednym uskoku. Dachy siodłowe, nad zakrystią pulpitowy, kryte eternitem. Zachowane stare wiązanie dachowe, wykonane w 1787 r. przez M. I. Karliczka. Nad nawą wydatna, czworoboczna wieżyczka na sygnaturkę, zakończona ośmjoboczną baniastą kopułką, pobitą blachą, zwieńczoną do 1950 r. latarnią; na szczycie wieżyczki wiatrowskaz z inicjałem Marii. Od zachodu ponad fasadą wieża, na planie kwadratu o ściętych narożnikach, wzniesiona w 1787 r. w miejsce uprzedniej drewnianej, zwieńczona ośmiobocznym hełmem baniastym z latarnią, pobitym blachą. Na stropie nawy nowszego pochodzenia polichromia wykonana przez malarza Gajdę.

Opis na podstawie: Katalog zabytków sztuki w Polsce, tom VI województwo katowickie, zeszyt 8 powiat lubliniecki