starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 1 głos | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › ro. ONZ › Rondo 1 |
29 kwietnia 2007 , Aleja Jana Pawła II.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2016 maj
9 lat 11 miesięcy 24 dni |
Dodane: 1 lutego 2022, godz. 23:03:03
Źródło: wikipedia
Autor: Pan Koracz ... więcej (1)
Rozmiar: 1900px x 1425px
Licencja: CC-BY-SA 3.0 Aparat: Canon PowerShot S3 IS
1 / 1600sƒ / 3.56mm
0 pobrań 1330 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Krzysiek99
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rondo 1
więcej zdjęć (47)
Architekt: Larry Oltmanns
Wykonawca: HOCHTIEF Polska
Zbudowano: 2003-2006
Rondo 1 - wieżowiec biurowy o łącznej wysokości 192 m znajdujący się w Warszawie przy Rondzie ONZ. Jest to kolejny z dużych budynków wybudowany w obszarze alei Jana Pawła II, ulic Świętokrzyskiej i Emilii Plater i Dworca Centralnego po wybudowanych w 1998 Warszawskim Centrum Finansowym oraz w 2003 hotelu InterContinental Warszawa. Budynek zaprojektowała znana pracownia architektoniczna Skidmore, Owings and Merrill przy współpracy z warszawską pracownią AZO. Generalnym wykonawcą obiektu była firma HOCHTIEF Polska. Bryłę budynku tworzą dwie części: niższa 10-piętrowa, pełniąca funkcje galerii handlowo-usługowej, której budowa została zakończona na początku 2005 r., oraz wyższa 40-piętrowa. Całość 40-piętrowej wieży jest przeszklona, a w nocy także oświetlona.
Prace budowlane rozpoczęto na wiosnę 2003, 7 sierpnia 2004 o godzinie 13:00 odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego, której gościem była m.in. Jolanta Kwaśniewska, a 7 marca 2006 odbyło się uroczyste otwarcie całego obiektu. Budynek kosztował 200 mln euro. Wieżowiec ma opinię najbardziej inteligentnego budynku w stolicy. Zainstalowano w nim m.in. system BMS, który pozwala z poziomu komputera osobistego sterować oświetleniem i temperaturą w pomieszczeniach.
Główny budynek biurowy zajmuje powierzchnię około 70 000 m², w którym jest 18 szybkich wind panoramicznych (czas oczekiwania poniżej 30 s) oraz 2 windy towarowe. Z kolei w niższej części budynku, handlowo-usługowej znajduje się parking, supermarket Carrefour Express, kwiaciarnia, winiarnia, salon prasowy, kawiarnia, pralnia chemiczna, bar sushi, salon kosmetyczny oraz kiosk UNICEF. Jest to drugi obiekt w stolicy po Metropolitanie, klasy AAA, przyznawanej obiektom o najbardziej prestiżowej lokalizacji, najnowocześniejszym wyposażeniu i najlepszej architekturze.
Wikipedia
Prace budowlane rozpoczęto na wiosnę 2003, 7 sierpnia 2004 o godzinie 13:00 odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego, której gościem była m.in. Jolanta Kwaśniewska, a 7 marca 2006 odbyło się uroczyste otwarcie całego obiektu. Budynek kosztował 200 mln euro. Wieżowiec ma opinię najbardziej inteligentnego budynku w stolicy. Zainstalowano w nim m.in. system BMS, który pozwala z poziomu komputera osobistego sterować oświetleniem i temperaturą w pomieszczeniach.
Główny budynek biurowy zajmuje powierzchnię około 70 000 m², w którym jest 18 szybkich wind panoramicznych (czas oczekiwania poniżej 30 s) oraz 2 windy towarowe. Z kolei w niższej części budynku, handlowo-usługowej znajduje się parking, supermarket Carrefour Express, kwiaciarnia, winiarnia, salon prasowy, kawiarnia, pralnia chemiczna, bar sushi, salon kosmetyczny oraz kiosk UNICEF. Jest to drugi obiekt w stolicy po Metropolitanie, klasy AAA, przyznawanej obiektom o najbardziej prestiżowej lokalizacji, najnowocześniejszym wyposażeniu i najlepszej architekturze.
Wikipedia
Hotel "Mercure Warszawa Centrum"
więcej zdjęć (12)
Architekt: Tadeusz Spychała
Zbudowano: 1987/1989
Dawniej: Hotel "Holiday Inn"
ro. ONZ
więcej zdjęć (106)
Rondo oddano do użytku 5 października 1965 roku. Nazwa, nadana w październiku 1986, upamiętnia Organizację Narodów Zjednoczonych.
ul. Złota
więcej zdjęć (651)
Dawniej: Kniewskiego (część wsch.)
al. Jana Pawła II
więcej zdjęć (693)
Dawniej: Solna, Druckiego-Lubeckiego, Nowokarmelicka, Parysowska, Juliana Marchlewskiego
Aleja Jana Pawła II – jedna z głównych i ważniejszych ulic Warszawy, ciągnąca się od dworca Warszawa Centralna do ulicy Wojska Polskiego.
Aleja ma swój początek w okolicach Dworca Centralnego, będąc kontynuacją ciągu alei Niepodległości i ul. Chałubińskiego w kierunku północnym - łączącego Mokotów z Żoliborzem.
Aleja Jana Pawła II na całej długości jest ulicą dwujezdniową, rozdzieloną szerokim pasem zieleni. W pasie zieleni wyznaczone są torowiska tramwajowe. Wszystkie skrzyżowania zaopatrzone są w sygnalizację świetlną.
Wzdłuż całej niemal długości znajduje się ścieżka rowerowa. Nie jest ona niestety zbyt szczęśliwie poprowadzona - kilkakrotnie "przeskakuje" pomiędzy stronami alei.
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od Alej Jerozolimskich do Twardej oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei Rondo Babka. W swym przebiegu nowo powstała ulica Juliana Marchlewskiego wchłonęła dawne ulice Solną, Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego oraz Parysowską wraz z Placem Parysowskiem.
Ulica Solna - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. Elektoralnej do ul. Leszno (dziś: al. "Solidarności"). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie getta, cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę Solną wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą i obniżoną kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (Solna 16, dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.
Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę Gęsią (dziś: ul. Anielewicza z ul. Miłą. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.
Ulica Parysowska - powstała w roku 1893, biegła od ul. Stawki do Dzikiej. Jednocześnie po zachodniej stronie ulicy wytyczono Plac Parysowski w kształcie zbliżonym do trapezu. Nazwę nadano dla upamiętnienia jurydyki Parysowskiej, istniejącej tu od XVI wieku. Zabudowana ulicy powstawała od pierwszego dziesięciolecia XX wieku, z nasileniem przed wybuchem I wojny światowej. W okresie 1940-42 znalazła się w obrębie getta, zabudowania zostały doszczętnie zniszczone podczas powstania 1943.
Ulica i plac zostały ostatecznie zlikwidowane w roku 1961 po wytyczeniu końcowego odcinka Trasy N-S. Współczesnej varsavianistyce nie są niestety znane żadne zdjęcia ukazujące wygląd zabudowy Parysowa i ul. Parysowskiej przed rokiem 1939. Zachowały się jedynie fotografie lotnicze, ukazujące ogólny zarys zabudowań.
Źródło:
Aleja ma swój początek w okolicach Dworca Centralnego, będąc kontynuacją ciągu alei Niepodległości i ul. Chałubińskiego w kierunku północnym - łączącego Mokotów z Żoliborzem.
Aleja Jana Pawła II na całej długości jest ulicą dwujezdniową, rozdzieloną szerokim pasem zieleni. W pasie zieleni wyznaczone są torowiska tramwajowe. Wszystkie skrzyżowania zaopatrzone są w sygnalizację świetlną.
Wzdłuż całej niemal długości znajduje się ścieżka rowerowa. Nie jest ona niestety zbyt szczęśliwie poprowadzona - kilkakrotnie "przeskakuje" pomiędzy stronami alei.
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od Alej Jerozolimskich do Twardej oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei Rondo Babka. W swym przebiegu nowo powstała ulica Juliana Marchlewskiego wchłonęła dawne ulice Solną, Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego oraz Parysowską wraz z Placem Parysowskiem.
Ulica Solna - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. Elektoralnej do ul. Leszno (dziś: al. "Solidarności"). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie getta, cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę Solną wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą i obniżoną kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (Solna 16, dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.
Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę Gęsią (dziś: ul. Anielewicza z ul. Miłą. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.
Ulica Parysowska - powstała w roku 1893, biegła od ul. Stawki do Dzikiej. Jednocześnie po zachodniej stronie ulicy wytyczono Plac Parysowski w kształcie zbliżonym do trapezu. Nazwę nadano dla upamiętnienia jurydyki Parysowskiej, istniejącej tu od XVI wieku. Zabudowana ulicy powstawała od pierwszego dziesięciolecia XX wieku, z nasileniem przed wybuchem I wojny światowej. W okresie 1940-42 znalazła się w obrębie getta, zabudowania zostały doszczętnie zniszczone podczas powstania 1943.
Ulica i plac zostały ostatecznie zlikwidowane w roku 1961 po wytyczeniu końcowego odcinka Trasy N-S. Współczesnej varsavianistyce nie są niestety znane żadne zdjęcia ukazujące wygląd zabudowy Parysowa i ul. Parysowskiej przed rokiem 1939. Zachowały się jedynie fotografie lotnicze, ukazujące ogólny zarys zabudowań.
Źródło: