starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 0 głosów | średnia głosów: 0
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Północne › ul. Twarda › Spektrum |
27 kwietnia 2012 , Al. Jana Pawła II 18, na dalszym planie biurowiec Spektrum.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2016 maj
10 lat 0 miesięcy 0 dni |
Dodane: 1 lutego 2022, godz. 23:43:32
Źródło: wikipedia
Autor: Piotr Panek ... więcej (163)
Rozmiar: 1424px x 1595px
Licencja: CC BY-SA 4.0 Aparat: Canon PowerShot A430
1 / 80sƒ / 2.85mm
0 pobrań 855 odsłon 0 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Krzysiek99
Obiekty widoczne na zdjęciu
Spektrum
więcej zdjęć (16)
Biura: Apar-Projekt , Arca A&C
Wykonawcy: PORR Polska S.A. , PIA Piasecki S.A.
Inwestor: Telekomunikacja Polska S.A.
Zbudowano: 2003
Dawniej: TP SA Tower
Wieżowiec biurowy przy ulicy Twardej w Warszawie, była siedziba Telekomunikacji Polskiej.
Projektantami budynku są firmy Apar-Projekt i Arca A&C. Projekt techniczny elewacji wykonały firmy Alfa Planung Polska oraz Tempo. Pierwotnie budynek miał być ukończony na podstawie umowy zawartej dnia 1 sierpnia 1997 roku z firmą PIA Piasecki na dzień 30 czerwca 2002 roku. Jednak pierwotny wykonawca nie był w stanie dokończyć budowy i pod koniec 2002 roku została zerwana umowa, a na początku 2003 roku TP zawarła umowę na dokończenie budynku z firmą PORR Polska. Wybudowanie i wykończenie wieżowca w 2003 roku kosztowało łącznie około 350 milionów złotych[potrzebne źródło].
Na pięciu podziemnych kondygnacjach, sięgających 16,5 metra głębokości znajduje się parking podziemny na 314 aut ze stacją ładowania samochodów elektrycznych. Budynek obsługuje 6 szybkobieżnych wind wewnętrznych + 2 windy panoramiczne, 2 obsługujące poziom garażu, 1 przeciwpożarowa winda towarowa. W budynku było kilka apartamentów mieszkalnych oraz kawiarnia i dwie restauracje, sala kinowa / aula na 200 osób.
W lipcu 2008 roku TP sprzedało swoją siedzibę przy ul. Twardej duńskiemu funduszowi inwestycyjnemu Baltic Property Trust Optima, podpisując jednocześnie umowę na jej wynajem. Duńczycy sprzedali w 2012 roku biurowiec londyńskiemu funduszowi Europa Capital LLP, należącemu do globalnej korporacji Rockefeller Group.
22 grudnia 2009 roku podpisała umowę z Bouygues Immobilier Polska umowy na budowę i wynajem nowej siedziby Grupy TP[7], nazywanej Miasteczkiem Orange, w Alejach Jerozolimskich 160. TP przestanie użytkować biurowiec przy ul. Twardej 18 do końca września 2013 r.
Po przeprowadzce TP do nowej siedziby właściciel planuje modernizację wieżowca, nazywanego teraz Spektrum.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
Projektantami budynku są firmy Apar-Projekt i Arca A&C. Projekt techniczny elewacji wykonały firmy Alfa Planung Polska oraz Tempo. Pierwotnie budynek miał być ukończony na podstawie umowy zawartej dnia 1 sierpnia 1997 roku z firmą PIA Piasecki na dzień 30 czerwca 2002 roku. Jednak pierwotny wykonawca nie był w stanie dokończyć budowy i pod koniec 2002 roku została zerwana umowa, a na początku 2003 roku TP zawarła umowę na dokończenie budynku z firmą PORR Polska. Wybudowanie i wykończenie wieżowca w 2003 roku kosztowało łącznie około 350 milionów złotych[potrzebne źródło].
Na pięciu podziemnych kondygnacjach, sięgających 16,5 metra głębokości znajduje się parking podziemny na 314 aut ze stacją ładowania samochodów elektrycznych. Budynek obsługuje 6 szybkobieżnych wind wewnętrznych + 2 windy panoramiczne, 2 obsługujące poziom garażu, 1 przeciwpożarowa winda towarowa. W budynku było kilka apartamentów mieszkalnych oraz kawiarnia i dwie restauracje, sala kinowa / aula na 200 osób.
W lipcu 2008 roku TP sprzedało swoją siedzibę przy ul. Twardej duńskiemu funduszowi inwestycyjnemu Baltic Property Trust Optima, podpisując jednocześnie umowę na jej wynajem. Duńczycy sprzedali w 2012 roku biurowiec londyńskiemu funduszowi Europa Capital LLP, należącemu do globalnej korporacji Rockefeller Group.
22 grudnia 2009 roku podpisała umowę z Bouygues Immobilier Polska umowy na budowę i wynajem nowej siedziby Grupy TP[7], nazywanej Miasteczkiem Orange, w Alejach Jerozolimskich 160. TP przestanie użytkować biurowiec przy ul. Twardej 18 do końca września 2013 r.
Po przeprowadzce TP do nowej siedziby właściciel planuje modernizację wieżowca, nazywanego teraz Spektrum.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
Jana Pawła II 18
więcej zdjęć (11)
ul. Twarda
więcej zdjęć (405)
Dawniej: Krajowej Rady Narodowej (częściowo)
al. Jana Pawła II
więcej zdjęć (693)
Dawniej: Solna, Druckiego-Lubeckiego, Nowokarmelicka, Parysowska, Juliana Marchlewskiego
Aleja Jana Pawła II – jedna z głównych i ważniejszych ulic Warszawy, ciągnąca się od dworca Warszawa Centralna do ulicy Wojska Polskiego.
Aleja ma swój początek w okolicach Dworca Centralnego, będąc kontynuacją ciągu alei Niepodległości i ul. Chałubińskiego w kierunku północnym - łączącego Mokotów z Żoliborzem.
Aleja Jana Pawła II na całej długości jest ulicą dwujezdniową, rozdzieloną szerokim pasem zieleni. W pasie zieleni wyznaczone są torowiska tramwajowe. Wszystkie skrzyżowania zaopatrzone są w sygnalizację świetlną.
Wzdłuż całej niemal długości znajduje się ścieżka rowerowa. Nie jest ona niestety zbyt szczęśliwie poprowadzona - kilkakrotnie "przeskakuje" pomiędzy stronami alei.
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od Alej Jerozolimskich do Twardej oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei Rondo Babka. W swym przebiegu nowo powstała ulica Juliana Marchlewskiego wchłonęła dawne ulice Solną, Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego oraz Parysowską wraz z Placem Parysowskiem.
Ulica Solna - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. Elektoralnej do ul. Leszno (dziś: al. "Solidarności"). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie getta, cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę Solną wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą i obniżoną kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (Solna 16, dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.
Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę Gęsią (dziś: ul. Anielewicza z ul. Miłą. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.
Ulica Parysowska - powstała w roku 1893, biegła od ul. Stawki do Dzikiej. Jednocześnie po zachodniej stronie ulicy wytyczono Plac Parysowski w kształcie zbliżonym do trapezu. Nazwę nadano dla upamiętnienia jurydyki Parysowskiej, istniejącej tu od XVI wieku. Zabudowana ulicy powstawała od pierwszego dziesięciolecia XX wieku, z nasileniem przed wybuchem I wojny światowej. W okresie 1940-42 znalazła się w obrębie getta, zabudowania zostały doszczętnie zniszczone podczas powstania 1943.
Ulica i plac zostały ostatecznie zlikwidowane w roku 1961 po wytyczeniu końcowego odcinka Trasy N-S. Współczesnej varsavianistyce nie są niestety znane żadne zdjęcia ukazujące wygląd zabudowy Parysowa i ul. Parysowskiej przed rokiem 1939. Zachowały się jedynie fotografie lotnicze, ukazujące ogólny zarys zabudowań.
Źródło:
Aleja ma swój początek w okolicach Dworca Centralnego, będąc kontynuacją ciągu alei Niepodległości i ul. Chałubińskiego w kierunku północnym - łączącego Mokotów z Żoliborzem.
Aleja Jana Pawła II na całej długości jest ulicą dwujezdniową, rozdzieloną szerokim pasem zieleni. W pasie zieleni wyznaczone są torowiska tramwajowe. Wszystkie skrzyżowania zaopatrzone są w sygnalizację świetlną.
Wzdłuż całej niemal długości znajduje się ścieżka rowerowa. Nie jest ona niestety zbyt szczęśliwie poprowadzona - kilkakrotnie "przeskakuje" pomiędzy stronami alei.
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od Alej Jerozolimskich do Twardej oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei Rondo Babka. W swym przebiegu nowo powstała ulica Juliana Marchlewskiego wchłonęła dawne ulice Solną, Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego oraz Parysowską wraz z Placem Parysowskiem.
Ulica Solna - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. Elektoralnej do ul. Leszno (dziś: al. "Solidarności"). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie getta, cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę Solną wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą i obniżoną kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (Solna 16, dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.
Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę Gęsią (dziś: ul. Anielewicza z ul. Miłą. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.
Ulica Parysowska - powstała w roku 1893, biegła od ul. Stawki do Dzikiej. Jednocześnie po zachodniej stronie ulicy wytyczono Plac Parysowski w kształcie zbliżonym do trapezu. Nazwę nadano dla upamiętnienia jurydyki Parysowskiej, istniejącej tu od XVI wieku. Zabudowana ulicy powstawała od pierwszego dziesięciolecia XX wieku, z nasileniem przed wybuchem I wojny światowej. W okresie 1940-42 znalazła się w obrębie getta, zabudowania zostały doszczętnie zniszczone podczas powstania 1943.
Ulica i plac zostały ostatecznie zlikwidowane w roku 1961 po wytyczeniu końcowego odcinka Trasy N-S. Współczesnej varsavianistyce nie są niestety znane żadne zdjęcia ukazujące wygląd zabudowy Parysowa i ul. Parysowskiej przed rokiem 1939. Zachowały się jedynie fotografie lotnicze, ukazujące ogólny zarys zabudowań.
Źródło: