Pomnik nagrobny porucznika Emila Obereignera nie stał w miejscu jego grobu nr 18, ale na wspólnej mogile nieznanych rosyjskich żolnierzy. W sierpniu 2024r. został przestawiony w należne mu miejsce.

Inżynier leśny i geodeta Emil Josef Františk von Obereigner (*9.04.1883 - †1.01.1915), urodzony w wschodnioczeskich Poděbradach, miłośnik kaktusów, zapalony akwarysta i skrzypek. Emil po studiach na Cesarsko-Królewskiej Wyższej Szkole Technicznej w Pradze rozpoczął pracę w Biurze Ekspozytury Rady Rolniczej w miejscowoći Hradec Králové, a w 1913 roku pojął za żonę Bohumilę Boučkovą (1884-1956).w 1914r. na mocy rozkazu, został powołany do 36. Pułku Piechoty Armii Austro-Węgierskiej do garnizonu w Niederdorf w Austrii, a następnie w sierpniu 1914 roku przeniesiony do Mladé Boleslavi. We wrześniu tego samego roku wyruszył na piechotę z Liberca do Śląska Cieszyńskiego, przez Nowy Sącz do zachodniej Galicji, na linię frontu w Gorlicach, gdzie 1 stycznia 1915 roku został ranny w nogę na wzgórzu 814. W wyniku silnego ostrzału nie było możliwe przetransportowanie go w bezpieczne miejsce, na styku dwóch frontów. Natychmiast po zranieniu nie został opatrzony. Opierał się o drzewo, owinięty w koce, by wytrzymać do nadejścia służby sanitarnej. Chociaź wolal o pomoc, to dopiero około północy odnaleźli go żołnierze pod dowódctwem porucznika Mrázka, którzy wiedzieli o jego ranie i wrócili, by go szukać. Po długim poszukiwaniach, znaleźli go na skraju śmierci. W mroźną, wietrzną noc, sami wyczerpani, także pod zagrożeniem ataku wroga, nie byli w stanie go przenieść. Powiadomili służbę medyczną, która po dłuższym czasie odnalazła go już martwego. Wykrwawił się i zamarzł. Kiedy porucznik Mrázek odchodził w nocy z oddziałem od Obereignera, musiał wiedzieć, że ten wkrótce umrze. Porucznik Mrázek wzpominal: „Sam zostałem wysłany nowym rozkazem w inne miejsce z oddziałem.” Wszyscy byli tak wyczerpani, że w kilku osobach nie byli w stanie podnieść nawet brezentu, a potem, wracając do jednostki, ruszyli w środku nocy, by wykonać nowy rozkaz.

Data śmierci ustalono na 1 stycznia 1915 roku. Dopiero trzeciego dnia, gdy walki w tym miejscu zakończyły się zwycięstwem armii austro-węgierskiej, Obereigner został pochowany razem z innymi poległymi. Jak wspomina matka Emila w liście, wielkie utrudnienie w szukaniu ściątków jej syna zpowodowal napis „Emil Heinrich von Obereigner Hauptmann”, który rzekomo ktoś umieścił na nr18, (grobie Emila?), mógł wprowadzić w błąd Czerwony Krzyż lub władze wojskowe, które następnie pomyliły lub zidentyfikowały te dwie osoby (Emila i Jindřicha) jako jedną. Swoją rolę odegrały także poważne błędy w dowodzeniu 36. pułkiem, złej komunikacji między dowódcami oraz niepewność w identyfikacji osób Emila i jego kuzyna Jindřicha Obereignera. Kontrastują również świadectwa żołnierzy i milczenie najwyższych władz.

Renowację cmentarza i naprawę pomnika przeprowadziło w latach 2007-2008 i 2017r. Polskie Towarzystwo Magurycz przy udziale Towarzystwa Przyjaciół Nowic, rządu polskiego i Austriackiego Czarnego Krzyża oraz innych sponsorów, a w finale (2017r.) z udziałem wkładu finansowy Václava Týmla, wnuka Emila Obereignera.



Nagrobek stanął nie wcześniej niż około 1922-1923 roku