Katolicki kościół św. Onufrego - dawna cerkiew greckokatolicka pod tym samym wezwaniem.
Budynek był wznoszony w latach 1850-1853, poświęcony w roku następnym. W 1902 cerkiew była remontowana, oryginalny dach kryty gontem zastąpiła blacha. Po II wojnie światowej świątynia została przemianowana na kościół rzymskokatolicki i w 1969 odnowiona. W 2002 kolejny remont przywrócił pierwotny wygląd zadaszenia, została naprawiona instalacja elektryczna oraz wymieniono posadzkę.
Cerkiew jest orientowana, wzniesiona całkowicie z drewna, o konstrukcji zrębowej. W odróżnieniu od innych, wyraźnie trójdzielnych cerkwi łemkowskich obiekt w Wisłoku Wielkim posiada przedsionek połączony z nawą, zaś pomieszczenia te, podobnie jak pomieszczenie ołtarzowe, wznoszą się na tę samą wysokość. Do prezbiterium przylegają zakrystia i składzik. Ponad przedsionkiem wznosi się wieża o konstrukcji słupowo-ramowej z cebulastą kopułą. Podobny kształt mają sygnaturki z kopułami nad nawą i prezbiterium. Cerkiew kryje dach dwuspadowy, ponad zakrystią i składzikiem dachy pulpitowe. Osobny, trójkątny dach okapowy położony jest ponad wejściem do przedsionka. Okna budynku są półkoliste lub kwadratowe.
Wolnostojąca dzwonnica cerkiewna pełni równocześnie funkcję bramy wjazdowej na teren świątyni, jest dwukondygnacyjna z dachem namiotowym i kopułą podobną w formie do tych wieńczących budynek cerkwi.
We wnętrzu cerkwi zachował się ikonostas, najprawdopodobniej powstały w tym samym okresie, co sam budynek, jednak z kilkoma ikonami pochodzącymi dopiero z okresu przebudowy w 1902 (św. Mikołaja Cudotwórcy i św. Onufrego). Ikony pierwotnie położone w ikonostasie wiszą dzisiaj na ścianach obiektu. W prezbiterium znajduje się ołtarz z baldachimem. Ściany cerkwi pokrywa polichromia z XIX wieku, odnawiana w latach 80. XX wieku.
Od 2002 r. w wieży budynku działa wystawa dokumentów z II połowy XIX wieku i pierwszej połowy XX stulecia odnalezionych na strychu cerkwi oraz zabytkowych elementów jej wyposażenia.

(opis pochodzi z wikipedii )