Pierwszą drewnianą synagogę, krytą gontem oddano do użytku w 1778 r. Stosownego pozwolenia na jej budowę udzielił ojciec Bortkiewicz, przełożony zakonu Dominikanów, ówczesnych właścicieli miasta.
W roku 1885 rabin Mojżesz Becalel Luria rozpoczął budowę murowanej, istniejącej do dzisiaj synagogi. „Biała Synagoga” swoją nazwę zawdzięcza kolorowi elewacji zewnętrznej budynku.
Architektonicznie jest to obiekt eklektyczny z elementami gotyku i neoklasycyzmu. Wnętrze synagogi jest połączeniem gotyckiej sześciopolówki z barokowym rozwiązaniem centralnym, co podkreśla rozmieszczenie czterech filarów. Synagoga jest trzynawowa.
W ścianie wschodniej znajduje się wnęka po szafce, w której przechowywano Torę. Nie zachowały się polichromie, babiniec oraz bima, która znajdowała się w nawie środkowej między czterema filarami.
Synagoga przetrwała okres okupacji, może ze względu, iż budynek służył Niemcom jako remiza strażacka. Po wojnie mieścił się tu magazyn nawozów sztucznych i zajezdnia taboru gospodarki komunalnej. W tym okresie nastąpiła bardzo duża dewastacja budynku. Remont synagogi rozpoczął się w roku 1978 i trwał do 1987.
W 1990 roku miasto przekazało budynek synagogi w użytkowanie "Pograniczu" (ośrodek kultury). Obecnie znajdują się w nim Galeria "Biała Synagoga" i Księgarenka Pogranicza. Jest on również wykorzystywany jako miejsce spotkań, sesji naukowych, konferencji, wystaw, koncertów i spektakli teatralnych.