Nazwa jej pochodzi od tego, iż była to droga prowadząca do wsi Szczęśliwice. Było ona przedłużeniem ulicy Przyokopowej. Została uregulowana w czasach Królestwa Kongresowego. W 1845 r. została oddzielona od ulicy Przyokopowej torami kolei warszawsko-wiedeńskiej.

W XIX wieku była jedną z głównych dróg wsi Czyste. Później stała się częścią przedmieścia Ochota. Pod koniec XIX wieku została zabudowana. Budynki w okolicy ulicy Niemcewicza powstały na początku XX wieku. Wzdłuż ulicy zamieszkiwali głównie robotnicy. Zabudowę stanowiły niewielkie chaty i kilka małych kamienic. Była to wąska ulica, brukowana kamieniem polnym, nie posiadająca oświetlenia. Ponieważ budynki nie miały kanalizacji, wzdłuż niej płynęły rynsztoki ze ściekami.

W 1916 r. ulica stała się częścią Warszawy (wraz z Ochotą).

W 1927 r. poprowadzono wzdłuż niej tory Elektrycznej Kolei Dojazdowej (obecnie Warszawska Kolej Dojazdowa), zlikwodowane w latach 70. Przed II wojną światową w okolicy ulicy Opaczewskiej oraz pomiędzy ulicą Niemcewicza, a Kopińską powstały nowe zabudowania. Wzdłuż środkowej części ulicy przeważały pola i tereny zielone.

W latach 50. XX wieku wzdłuż ulicy wybudowano kolejne domy mieszkalne. Zabudowano również jej stronę zachodnią, niezagospodarowaną przed wojną.

Wikipedia

Aleje Jerozolimskie – jedna z największych i najważniejszych arterii Warszawy przebiegająca przez Śródmieście, Ochotę, Włochy, Wolę i Ursus, biegnąca od Wisłostrady (Mostu Poniatowskiego) do granic miasta przy skrzyżowaniu z ul. Bodycha i ul. Sosnkowskiego. Jej długość to niemal 12 kilometrów.
W różnych okresach swego istnienia ulica nosiła nazwy Droga Jerozolimska, Ulica Jerozolimska, Aleja Jerozolimska, Bahnhofstraße (Dworcowa), odcinkami również aleja 3 Maja, Reichstraße (Rzeszy), Ostlandstraße (Ziem Wschodnich) oraz aleja Sikorskiego.

Więcej: