Przez wiele lat wrocławski zbór Społeczności Ewangelickiej i jego kaznodzieje starali się o inną lepszą salę nabożeństw, gdyż dotychczasowa siedziba przy ul. Paradiesstr. (Worcella) 30 była zbyt mała. Po wielu latach starań i planów, postanowiono wybudować nową kaplicę oraz kamienicę, z której dochody pozwoliłyby utrzymać oba obiekty i spłacić zaciągnięte na budowę długi. Wreszcie w 1937 roku przy ul. Wielkiej 168 (Goethestr.168) przystąpiono do budowy nowej kaplicy, a właściwie małego kościoła i 3-piętrowego domu mieszkalnego, na zapleczu, którego kościół był położony. Przekazanie domu przez firmę budowlaną nastąpiło w kwietniu 1937 roku. 6 czerwca 1937 roku nastąpiło położenie kamienia węgielnego pod kościół w czasie uroczystego nabożeństwa, które odbyło się po raz pierwszy w tym miejscu i było prowadzone przez miejscowego pastora Maxa Herrenkinda. Uroczystość rozpoczęła się o godzinie 9.30, na placu budowy. Przybyło na nią bardzo wiele osób, także okoliczni mieszkańcy z zainteresowaniem przyglądali się taj niecodziennej uroczystości wyglądając przez okna. Nabożeństwo rozpoczął chór puzonistów, a następnie zbór zaśpiewał odpowiednie pieśni. Przed kazaniem, które wygłosił pastor Max Herrenkind, zaśpiewał jeszcze chór mieszany. Podczas uroczystości oprócz kamienia węgielnego zamurowano dokument spisany na wieprzowej skórze atramentem, mówiący o budowie nowej kaplicy i historii zboru Społeczności Ewangelickiej we Wrocławiu, a także zamurowano Biblię, śpiewnik, rytuał oraz „Evangelischer Botschafter” (Posłaniec Ewangelicki). Wszystkie te rzeczy włożono do cynowej skrzynki i zamurowano w specjalnie na ten cel przygotowanym otworze. Uroczystość wmurowania kamienia węgielnego została zakończona modlitwą i błogosławieństwem. 7 listopada 1937 roku odbyła się uroczystość poświęcenia (dedykacji) nowego kościoła. Został nazwany „Kościołem Chrystusa” (Christuskirche). Uroczystość ta była połączona z jubileuszem 25-lecia Zboru. W tak doniosłym wydarzeniu wziął udział superintendent Ernst Pieper z Berlina, pastor zboru Max Herrenkind oraz były pastor zboru: Wilhelm Frese i pastor Fritz Holzmann z Brzegu. „O godzinie 9.45 za kościołem zebrali się wszyscy członkowie zboru, sympatycy i zaproszeni goście. Chór puzonistów zagrał kilka utworów, a następnie wszyscy zebrani odśpiewali kilka pieśni.” Prowadzący budowę inż. E. Markuske po krótkim przemówieniu przekazał klucze od kościoła superintendentowi Pieperowi. Pastor M. Herrenkind „uroczyście otworzył drzwi Domu Bożego, następnie zebrani zaczęli wchodzić w progi skromnej, ale i pięknej świątyni”. Na zakończenie uroczystości pastor Max Herrenkind podziękował wszystkim, którzy przyczynili się do budowy Kościoła Chrystusa.
Kościół wraz z kamienicą przetrwał działania wojenne i 9 lipca 1945 roku radziecki komendant miasta przydzielił oba obiekty Kościołowi rzymskokatolickiemu. Początkowo odbywały się w nim nabożeństwa w języku niemieckim, później wraz z napływem ludności polskiej w języku polskim. Po roku 1990 kościół został zburzony przez rzymskich katolików, którzy stawiają na jego miejscu nowy, duży kościół.

Autorem tekstu jest ks.Krzysztof Wolnica, pochodzi on ze strony www.wesley.alleluja.pl