Żelazko z "duszą"?

do Arkadiusz K. (Arro): ... i młynek :-)

Tak na duszę ale duszy nie znalazłem. Młynek bez szufladki, za to z przylutowanym obrazkiem przedstawiającym jelenia.

do tatranclimber: A może nie z duszą, ale na węgiel.

do Woj11: Do tego odzaju źelazek się juź chyba węgla nieuźywalo. W środku się znajdowala metalowa cegielka, która się ogrzewala w piecu.

do vetinari: Spojrzałem na żelazku z kompa, ewidentnie z duszą. Na węgiel powinno się otwierać.

do Woj11: Tz. ten kawalek metalu co się wkladal do środka się nazywa dusza ? U nas ciegielka.

do vetinari: A u nas duszą.

do Woj11: 100%, pewności nie mam, możliwe że miektóre na duszę też miały zamknięcie. W internecie różnie mogą opisywać. Te miało otwierane drzwiczki i nie miało np żadnych otworów przez które mógłby wydostawać się dym.

do tatranclimber: No właśnie.

do Woj11: Zamknięcie byłoby wskazane, bo co gdyby taka rozgrzana cegiełka spadła gospodyni na nogę?

do tatranclimber: Mam chyba to same źelazko w domu, w tylu sie otwierają drzwiczki i wklada się metalowa "dusza", niemam tej originalnej duszy, ale mam paru innych duszy w domu. Te duszę są czasami droźsze jak cale źelazko i ze stojakem, nawed originalnym. Zwlacza jak mają signature. Bo dusze się najszybciej gubilo. W tych źelazkach na węgel byly otwory teź dla tego, źe się źelazkem machalo, i tym się węgel rozpalal przyplywem powietrza, i tym się podwyszyla temperatura. Pamiętam jak moja ciocia to robila kiedy prasowala bielizne pościelową. Za chiny niechciala uźywać źelazka na prąd, bo się jej wydawalo, źe to "węglowe" poprostu prasuje lepiej. Coź w tym moźe bylo, bo pamiętam jak ta bielizna ciekawie pachnęla jak u nich spalem....