Położenie Gdańska sprawiało że wróg zawsze atakował miasto od strony zachodniej, bowiem od północy skutecznie odgradzała Wisła czy Motława zaś od południa i wschodu, podmokłe o to znacznie, tereny Żuław. Kiedy jednak rozbudowano system umocnień od zachodniej strony miasta, uznano że należałby wzmocnić także ufortyfikowanie od strony północnej, wschodniej i południowej. Wybudowano zatem cały system obwałowań wraz z 14 bastionami. Jednak przez ten wał obronny, do miasta wlewały się wody rzeki Motławy, jakże istotnej dla Gdańska. Poczęto zatem regulować dotychczasowy przebieg rzeki, tak by utrzymać jej dotychczasowe napełnianie wodą akwenów portowych i fortyfikacyjnych jak i dostosować do wymogów fortyfikacyjnych aby nie był to najsłabszy punkt w linii obrony. Wybudowano więc m.in. dwie lunety pomiędzy którymi wody Motławy skierowano były do miasta dodatkowo ukierunkowane groblami kamiennymi. By uniemożliwić nieprzyjacielowi zakradnięcie się po wierzchach grobli do wałów obronnych, były one dość ostro zakończone a dodatkowo na obu końcach grobli znajdowały się okrągłe kamienne wieże utrudniające podjęcie takiego manewru. Sama budowla oprócz pełnienia funkcji fortecznych miała też jak najbardziej funkcję użyteczności publicznej. Wykorzystując spiętrzenie wód, regulowano stan wody w fosach a także napędzano wybudowany obok młyn wodny. Śluza działała także w drugą stronę, szczególnie gdy w Zatoce Gdańskiej bywają rzadkie bo rzadkie, wiatry wiejące od północy tworzące tzw. "cofkę". Śluza ogradzała wówczas, żyzne tereny Żuław przed zalaniem wodami morskimi.