Zespół pałacowo-parkowy w Nowym Mieście nad Pilicą położony jest nad północną krawędzią doliny rzeki Pilicy, na cyplu skarpy wysuniętym ku południowi. Park rozciąga się od ul. Tomaszowskiej do granicy skarpy, a następnie zboczem skarpy opada w kierunku rzeki.
Rozpoczęcie budowy pałacu przypisywane jest Franciszkowi Hieronimowi Granowskiemu, generałowi wojsk koronnych. Miało to nastąpić ok. 1735 r. Natomiast w 1756 r. pałac został ukończony przez syna Franciszka Hieronima - Kazimierza Granowskiego, starostę radomskiego (1745), wojewodę rawskiego (1757) i generała-lejtnanta wojsk koronnych (1759). Kazimierz Granowski skupił w swych rękach wszystkie części dóbr nowomiejskich i w 1753 r. stał się ich jedynym właścicielem. Po jego śmierci w 1774. r. sukcesorzy sprzedali Nowe Miasto wraz z dobrami Ignacemu Świdzińskiemu, staroście lityńskiemu.
W 1795 r. Nowe Miasto stało się własnością Jana Nepomucena Małachowskiego, referendarza koronnego. Z jego inicjatywy, w drugiej dekadzie XIX w., pałac został zmodernizowany. Stolarkę późnobarokową zastąpiono wówczas na klasycystyczną, a salon na pierwszym piętrze ozdobiono sztukateryjnymi podziałami i supraportami. Jan Nepomucen zmarł w 1822 r. Spadkobiercy po nim dokonali podziału majątku. Nowe Miasto przypadło synom. Stanisławowi Nepomucenowi skonfiskowano jego część za udział w powstaniu listopadowym, a drugi syn Władysław swoją część stopniowo rozprzedawał. Po upadku powstania styczniowego wyjechał za granicę, a resztę dóbr wraz z pałacem sprzedał w 1865 r. Nabywcą był Wilhelm Teodor Müller z Berlina. W latach 1881- 1886 właścicielem pałacu był hr. Jan Tyszkiewicz, a następnie rodzina Pomian-Bławdziewiczów.
Ostatnim właścicielem majątku przed jego upaństwowieniem był Gustaw Pomian-Bławdziewicz. W 1945 r. już po zakończeniu wojny został on aresztowany i wywieziony na Sybir, gdzie zmarł. Jego syn Jan mieszka obecnie w Londynie.
W okresie międzywojennym po obu stronach alei dojazdowej do pałacu stały symetrycznie dwa budynki. Po stronie zachodniej był to dwupiętrowy spichrz o bardzo grubych murach (być może pierwotny dwór Nowomiejskich). Po stronie wschodniej znajdowała się stajnia i powozownia pałacowa, mieszcząca na pierwszym piętrze mieszkanie dla stangreta i ogrodnika.
Po drugiej wojnie światowej, pałac do ok. 1965 r. był użytkowany przez liceum ogólnokształcące. Spichrz przebudowano na internat dla uczniów tegoż liceum.
W 1978 roku cały teren został przekazany w użytkowanie Przedsiębiorstwu Automatyki Przemysłowej „Mera-Pnefal”. Przekazano również pałac oraz budynek murowany jednokondygnacyjny. Decyzja nie objęła budynków użytkowanych przez internat Liceum Ogólnokształcącego w Nowym Mieście nad Pilicą (obecnie własność Starostwa Powiatowego w Grójcu).
W czasie prac remontowych w latach 80-tych ubiegłego wieku przywrócono pierwotną wysokość salonu na pierwszym piętrze, ale prace niedawno zostały wstrzymane.
Po przemianach w 1989 r. obiekt stał się własnością gminy.
Pałac nowomiejski skomponowano w duchu późnego baroku. Jest murowany (cegła) i otynkowany, piętrowy, podpiwniczony. Bryła pałacu opiera się na rzucie wydłużonego prostokąta o kierunku wschód-zachód z trzema podwyższonymi ryzalitami od frontu i od ogrodu. Korpus główny budynku jest dwukondygnacyjny, przykryty dachem mansardowym krytym blachą o jednej kalenicy. Elewacje budynku zwieńczone są gzymsem lasycystycznym, obiegającym cały korpus budynku z wyjątkiem części ryzalitu południowego, który posiada odrębne zwieńczenie. Ryzalit środkowy od frontu jest zwieńczony półowalnym szczytem, a ogrodowy, wysunięty półkoliście, wieńczy ścianka attykowa o spływach wolutowych, ujęta dwoma słupkami z szyszkami zdobionym girlandami roślinnymi. Ryzality skrajne od frontu są wydatne, natomiast od ogrodu pozorne.
Układ pomieszczeń jest dwutraktowy z sienią (w której znajdują schody) i z salonem na osi, w zasadzie niemal taki sam na parterze jak i na pierwszym piętrze.
We wnętrzu pałacu zachowały się fragmenty wystroju barokowego i nieco więcej klasycystycznego (fasety, rozety sufitowe oraz sztukateria i kominki).
W okresie dwudziestolecia międzywojennego w wyglądzie pałacu zaszły istotne zmiany. Wymieniono więźbę dachową zniszczoną w czasie pierwszej wojny światowej i obniżono w rezultacie wysokość dachu, co odbiło się niekorzystnie na sylwecie budynku. Obniżono również wysokość salonu na pierwszym piętrze. Około 1930 r. zlikwidowano od frontu kryty podjazd dla powozów, wsparty na kolumnach oraz taras nad nim i zastąpiono go istniejącym balkonem na prostych kroksztynach. Natomiast w ryzalicie środkowym, od ogrodu, zlikwidowano balkon na konsolach i zastąpiono go tarasem wspartym na kolumnach toskańskich.
W chwili obecnej budynek pałacu nie jest użytkowany. W wyniku przeprowadzonych przed 1989 r. działań remontowych pałac został zabezpieczony przed wpływami atmosferycznymi. Konstrukcja i przykrycie dachowe znajduje się w stanie dobrym, fundamenty i piwnice zostały zabezpieczone przed wilgocią. Nie została wymieniona stolarka drzwiowa i okienna, która jest w bardzo złym stanie. W czasie ostatniego remontu wykonano również piwnice i schody w partiach podpiwniczonych oraz bocznych klatkach schodowych.
Powierzchnie użytkowe poszczególnych kondygnacji
1. Pomieszczenia piwniczne: 89,5 m2.
2. Pomieszczenia parteru: 473,5 m2
3. Pomieszczenia pierwszego piętra: 502,0 m2
Razem: 1 065,0 m2.
b/h/2009 na podst.