Prace przy betonowaniu tunelu rozpoczęto w czerwcu 1948 i zakończono w listopadzie tego samego roku. Budowę tunelu ukończono 7 grudnia 1948, 55 dni przed terminem. 11 grudnia 1948 w tunelu odbył się wiec z okazji zjednoczenia polskiego ruchu robotniczego i powstania PZPR. Podjęto wtedy jednogłośną decyzję o ukończeniu budowy Trasy 22 Lipca. 

Tunel był wzorowany na tunelu Saint-Cloud i stanowił nawiązanie do projektu zaproponowanego przez Jana Chmielewskiego. Jego wykonawcą było Państwowe Przedsiębiorstwo Budowlane „Beton-Stal”, odpowiedzialne za budowę zachodniego odcinka Trasy W-Z.

Tunel można było wykonać albo podkopem pod budynkami albo otwartym wykopem. Pierwszy sposób wymagał zastosowania konstrukcji podtrzymujących budynki, co byłoby kosztowniejsze i przesunęłoby termin zakończenia robót; podjęto wobec tego decyzję o zastosowaniu otwartego wykopu, a wyburzone kamienice ściśle odtworzono. Niestety za wyjatkiem  pałacu Teppera, gdyż jego pozostawienie wiązałoby się z koniecznością wydłużenia tunelu o kilkanaście metrów.