Podczas II wojny światowej od 8 września do 30 listopada 1944 r. w okolicach Przełęczy Dukielskiej, na styku Karpat Zachodnich i Wschodnich, rozegrała się wielka bitwa, którą nazwano Operacją Karpacko-Dukielską (inaczej Dukielsko-Preszowską). Najbardziej spektakularnym etapem walk był bitwa pancerna w „Dolinie Śmierci” niedaleko Dukli, która odbyła się 12-14 września.

Wzgórze 534 nazywane jest również przez starszych mieszkańców okolic “Krwawym Wzgórzem”. Od 11 września 1944 r. toczyły się ciężkie walki o wzgórze 534. Kto miał wzgórze ten kontrolował szosę Dukla-Nowy Żmigród, mógł ostrzeliwać Duklę i okoliczne szosy. Walki o to strategiczne wzniesienie trwały w dzień i w nocy, kilkakrotnie przechodząc z rąk do rąk. Boje te, prowadzone przez 1 Brygadę Czechosłowacką, stały się symbolem walk na Przełęczy Dukielskiej. 9 września wzgórze zostało zdobyte przez oddziały 1 Korpusu Czechosłowackiego. W tym dniu Czechosłowacy zdobyli również Teodorówkę.



Za:

Pierwotna treść inskrypcji głosiła:

"Cześć poległym żołnierzom armii radzieckiej i czechosłowackiej armii ludowej w latach 1944-1945".



Do treści tablicy przyczepił się IPN i nakazał gminie demontaż tablicy i zastąpienie jej inną treścią:

"Miejsce zmagań militarnych w czasie operacji Dukielsko-Preszowskiej i bitwy o przełęcz Dukielską w okresie wrzesień-listopad 1944. Ciężkie straty w walkach z wojskami niemieckimi poniósł tu 1 Czechosłowacki Korpus Pancerny" - o wojskach radzieckich stanowiących trzon natarcia już nie wspomniano...