Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Wola - Odolany › ul. Kasprzaka Marcina › Biennale Rzeźby w Metalu |
1978 , Rzeźby na ul. Kasprzaka.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2016 maj
9 lat 11 miesięcy 24 dni |
Dodane: 26 marca 2022, godz. 0:52:52
Autor: Tomasz Smoliński ... więcej (95)
Rozmiar: 1124px x 1200px
Licencja: CC-BY-NC 3.0
4 pobrania 461 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Krzysiek99
Obiekty widoczne na zdjęciu
Biennale Rzeźby w Metalu
więcej zdjęć (13)
Zbudowano: 1968
Warszawskie Biennale Rzeźby w Metalu otwarto 28 września 1968 roku. Wcześniej, w 1965 i 1966 r., podobne imprezy odbyły się w Elblągu i Puławach. W Warszawie za organizację Biennale odpowiadały Dzielnicowa Rada Narodowa Warszawa Wola, Wojewódzka Komisja Związków Zawodowych oraz Okręg Warszawski Związku Polskich Artystów Plastyków. Patronat nad imprezą objął „Ekspress Wieczorny”, a w jury wystawy zasiadały takie znakomitości rodzimej sztuki jak: Józef Kandefer, Stanisław Kulon, Karol Tchorek, Gustaw Zemła, czy Władysław Dariusz Frycz, który pełnił funkcję komisarza warszawskiego Biennale.
Biennale było wydarzeniem na ogromną skalę. W pierwszym przedsięwzięciu w Warszawie zaprezentowano 60 rzeźb z metalu wykonanych przez 35 artystów z Polski i zagranicy. W realizacji pomogły warszawskie zakłady produkcyjne, które udostępniły artystom materiały i zaplecze techniczne. Wśród zakładów były m.in. FSO-Żerań, Huta Warszawa, Mennica Państwowa, Warszawska Fabryka Pomp czy Warszawskie Zakłady Budowy Urządzeń Przemysłowych im. Ludwika Waryńskiego.
W organizację wydarzenia zaangażowało się wiele osób i instytucji, idea Biennale zakładała bowiem współpracę środowisk artystycznych z robotniczymi. Z dostarczonych przez zakłady materiałów stworzono w większości duże, przestrzenne, abstrakcyjne formy obrazujące konkretne tematy, zjawiska, np. rzeźby „Melodia” Elżbiety Misztal, czy „Obrona Woli” Mirosława Smorczewskiego.
W ramach Biennale zorganizowane zostały trzy wystawy. Pierwszą z nich była Międzynarodowa Wystawa Rzeźby w Metalu w fotografii, którą odsłonięto w Galerii Rzeźby przy ul. Marchlewskiego.
Kolejną była stała Ekspozycja Dużych Rzeźb, którą rozstawiono wzdłuż pasa zieleni przy ul. Kasprzaka. W parku Sowińskiego z kolei, zorganizowano Wystawę Mniejszych Form Rzeźby, która była ekspozycją czasową.
Największe wrażenie robiła Ekspozycja Dużych Rzeźb, która rozstawiona wzdłuż ul. Kasprzaka, tworzyła blisko 3-kilometrową, plenerową galerię sztuki. Niestety, w wyniku przebudowy arterii komunikacyjnej, z owej galerii przetrwało jedynie część dzieł. Kolejne przeniesiono w okolice skrzyżowania al. Prymasa Tysiąclecia i ul. Górczewskiej. Najbardziej charakterystyczna, będąca swego rodzaju symbolem Biennale, jak i całej Woli, „Żyrafa” Władysława Dariusza Frycza, stanęła przy wejściu do klubu Olimpia. W latach 2009–2010 rzeźby wyremontowano.
Obecnie można je podziwiać m.in. na skwerze im. płk. Pacaka-Kuźmirskiego.
Źródło: Kurier Wolski nr 161/462 14 września 2018 r.
Biennale było wydarzeniem na ogromną skalę. W pierwszym przedsięwzięciu w Warszawie zaprezentowano 60 rzeźb z metalu wykonanych przez 35 artystów z Polski i zagranicy. W realizacji pomogły warszawskie zakłady produkcyjne, które udostępniły artystom materiały i zaplecze techniczne. Wśród zakładów były m.in. FSO-Żerań, Huta Warszawa, Mennica Państwowa, Warszawska Fabryka Pomp czy Warszawskie Zakłady Budowy Urządzeń Przemysłowych im. Ludwika Waryńskiego.
W organizację wydarzenia zaangażowało się wiele osób i instytucji, idea Biennale zakładała bowiem współpracę środowisk artystycznych z robotniczymi. Z dostarczonych przez zakłady materiałów stworzono w większości duże, przestrzenne, abstrakcyjne formy obrazujące konkretne tematy, zjawiska, np. rzeźby „Melodia” Elżbiety Misztal, czy „Obrona Woli” Mirosława Smorczewskiego.
W ramach Biennale zorganizowane zostały trzy wystawy. Pierwszą z nich była Międzynarodowa Wystawa Rzeźby w Metalu w fotografii, którą odsłonięto w Galerii Rzeźby przy ul. Marchlewskiego.
Kolejną była stała Ekspozycja Dużych Rzeźb, którą rozstawiono wzdłuż pasa zieleni przy ul. Kasprzaka. W parku Sowińskiego z kolei, zorganizowano Wystawę Mniejszych Form Rzeźby, która była ekspozycją czasową.
Największe wrażenie robiła Ekspozycja Dużych Rzeźb, która rozstawiona wzdłuż ul. Kasprzaka, tworzyła blisko 3-kilometrową, plenerową galerię sztuki. Niestety, w wyniku przebudowy arterii komunikacyjnej, z owej galerii przetrwało jedynie część dzieł. Kolejne przeniesiono w okolice skrzyżowania al. Prymasa Tysiąclecia i ul. Górczewskiej. Najbardziej charakterystyczna, będąca swego rodzaju symbolem Biennale, jak i całej Woli, „Żyrafa” Władysława Dariusza Frycza, stanęła przy wejściu do klubu Olimpia. W latach 2009–2010 rzeźby wyremontowano.
Obecnie można je podziwiać m.in. na skwerze im. płk. Pacaka-Kuźmirskiego.
Źródło: Kurier Wolski nr 161/462 14 września 2018 r.
ul. Kasprzaka Marcina
więcej zdjęć (1022)
Dawniej: Dworska
Za poprzedniczkę ulicy Marcina Kasprzaka uznaje się ulicę Dworską, powstałą w 1920 r. mniej więcej między ulicą Karolkową, a gen. Józefa Bema w dzisiejszym ciągu Kasprzaka. W latach 30. XX wieku, kawałkiem ulicy kursowały tramwaje, położone tory były drogą dla tramwajów z pobliskiej zajezdni "Wola".
W 1950 r. ulica zmieniła nazwę na Marcina Kasprzaka - w ten sposób postanowiono uhonorować znanego działacza polskiego ruchu rewolucyjnego. Nazwę patrona ulicy, również otrzymały Zakłady Radiowe w Warszawie. W 1954 r. na Kasprzaka wjechał tramwaj linii 11, niedługo potem dojeżdżały tu wagony linii 5 bis, pętla dla tych dwóch połączeń znajdowała się na skrzyżowaniu Kasprzaka/Skierniewicka. Autobus dotarł na Kasprzaka dopiero 13 stycznia 1964 r. była to linia 163, łącząca Górce ze Śródmieściem. W 1963 r. otwarto nową trasę tramwajową w ciągu ulic: Prosta (od obecnego ronda Daszyńskiego) - Kasprzaka - aleja Prymasa Tysiąclecia (wówczas: Nowo-Bema, później al. Rewolucji Październikowej) wraz z tymczasowym krańcem u zbiegu al. Prymasa Tysiąclecia z Kasprzaka. Jednocześnie z otwarciem nowej trasy odcięto niewielki fragment trasy wzdłuż ulicy Skierniewickiej na południe od Kasprzaka. Oficjalnie przebicie 4-kilometrowej ulicy miało miejsce 4 grudnia 1964 roku i połączyła ona Wolę ze Śródmieściem.
W 1990 r. odcinek trasy tramwajowej między Skierniewicką a al. Prymasa Tysiąclecia został całkowicie zlikwidowany, do dzisiaj jednak nie rozebrano torowiska i części sieci trakcyjnej, która obecnie niszczeje i przywraca nadzieje, na szybką reaktywację pojazdów szynowych. Nie wydaje się to jednak możliwe, z uwagi na to, że nie byłoby którędy wytyczyć trasy za al. Prymasa Tysiąclecia. Na początku lat 90. XX wieku zakłady radiowe zostały zlikwidowane; obecnie przebudowane budynki ZRK pełnią funkcje biurowe i są siedzibą kilku banków. W jednym z budynków urzęduje Teatr na Woli.
Wikipedia
W 1950 r. ulica zmieniła nazwę na Marcina Kasprzaka - w ten sposób postanowiono uhonorować znanego działacza polskiego ruchu rewolucyjnego. Nazwę patrona ulicy, również otrzymały Zakłady Radiowe w Warszawie. W 1954 r. na Kasprzaka wjechał tramwaj linii 11, niedługo potem dojeżdżały tu wagony linii 5 bis, pętla dla tych dwóch połączeń znajdowała się na skrzyżowaniu Kasprzaka/Skierniewicka. Autobus dotarł na Kasprzaka dopiero 13 stycznia 1964 r. była to linia 163, łącząca Górce ze Śródmieściem. W 1963 r. otwarto nową trasę tramwajową w ciągu ulic: Prosta (od obecnego ronda Daszyńskiego) - Kasprzaka - aleja Prymasa Tysiąclecia (wówczas: Nowo-Bema, później al. Rewolucji Październikowej) wraz z tymczasowym krańcem u zbiegu al. Prymasa Tysiąclecia z Kasprzaka. Jednocześnie z otwarciem nowej trasy odcięto niewielki fragment trasy wzdłuż ulicy Skierniewickiej na południe od Kasprzaka. Oficjalnie przebicie 4-kilometrowej ulicy miało miejsce 4 grudnia 1964 roku i połączyła ona Wolę ze Śródmieściem.
W 1990 r. odcinek trasy tramwajowej między Skierniewicką a al. Prymasa Tysiąclecia został całkowicie zlikwidowany, do dzisiaj jednak nie rozebrano torowiska i części sieci trakcyjnej, która obecnie niszczeje i przywraca nadzieje, na szybką reaktywację pojazdów szynowych. Nie wydaje się to jednak możliwe, z uwagi na to, że nie byłoby którędy wytyczyć trasy za al. Prymasa Tysiąclecia. Na początku lat 90. XX wieku zakłady radiowe zostały zlikwidowane; obecnie przebudowane budynki ZRK pełnią funkcje biurowe i są siedzibą kilku banków. W jednym z budynków urzęduje Teatr na Woli.
Wikipedia