Świątynia powstała ok. 1510-17 r. staraniem właściciela wsi Jana Sobockiego, miejscowego proboszcza i kanonika katedralnego. Jest budynkiem salowym, zamkniętym od wschodu wielobocznie, z zakrystią od strony północnej. W czasie gruntownego remontu w 1780 r. przebudowano fasadę i dostawiono od strony południowej niewielką kruchtę. Nad przęsłem prezbiterialnym zachowało się pierwotne sklepienie gwiaździste, pozostałą część kościoła przykrywa strop. Wewnątrz, w prowadzącym do zakrystii ostrołukowym portalu znajdują się drzwi z początku XVI w. Wyposażenie neogotyckie z początku XX w. W ołtarzu głównym znajduje się otoczony kultem obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1. połowy XVII w., w osiemnastowiecznej sukience srebrnej. Pamiątką bardziej odległej przeszłości jest późnorenesansowy, piętrowy nagrobek Dobrogosta i Anny Sobockich, wystawiony po 1576 r., z leżącymi postaciami zmarłych. Z tego samego mniej więcej czasu pochodzą trzy późnorenesansowe płyty nagrobne innych przedstawicieli rodziny Sobockich, z ich stojącymi, płaskorzeźbionymi wizerunkami.

Za: