Pierwsze rozmowy Biskupa Ordynariusza z władzami miasta na temat budowy kościoła na Zaodrzu rozpoczęły się w 1982 roku. Po wyrażeniu wstępnego przyzwolenia, wskazano do wyboru trzy miejsca, na których mógłby powstać kościół, a mianowicie: niewielki stosunkowo plac przy ulicy Koszyka, gdzie obecnie znajduje się Zajazd Kasztelański; teren obecnego boiska szkolnego na skrzyżowaniu ulic Niemodlińskiej i Hallera, gdzie wcześniej znajdowało się miejskie wysypisko oraz obszar podmokłego wyrobiska gliny w pobliżu działek, przy obecnej ulicy Hallera. Żadna z propozycji nie była korzystna. Ostatecznie zdecydowano się jednak na wariant trzeci. Inż. arch. Zdzisław Budziński zaproponował zbudowanie okazałego, dwupoziomowego kościoła. On też opracował projekt architektoniczny budowli. Pomysł wydawał się atrakcyjny, chociaż niewielu wierzyło w powodzenie takiego przedsięwzięcia.

(...)

Prace organizacyjne związane z budową rozpoczął ks. Stefan Baldy, proboszcz Parafii pod wezwaniem Św. Krzyża w Opolu, której część miała wejść w skład nowej, parafialnej jednostki administracyjnej. Teren, na którym miał stanąć kościół, składał się z działek należących do siedmiu właścicieli. Z chwilą, gdy parafia katedralna mogła już nimi dysponować, przystąpiono do załatwiania formalności, które wiązały się z przekwalifikowaniem owych gruntów na cele budowlane. Okazały się one tak kosztowne, że na należności spłacano w ratach. Z myślą o nowej parafii, jesienią 1982 roku, został zakupiony w opolskim "Metalchemie" barak, który tymczasowo zmagazynowano w częściach przy opolskiej katedrze. W 1983 roku otrzymano wstępną zgodę na ogrodzenie terenu budowy i na przygotowanie jego zaplecza. Następnie zapadła decyzja o budowie kościoła pod wezwaniem błogosławionego Czesława.



W sierpniu 1983 roku powierzono ks. Janowi Bogackiemu przyjście z pomocą proboszczowi Parafii Św. Krzyża w sprawach budowlanych. Miał on równocześnie rozpocząć na Zaodrzu organizowanie życia parafialnego. Zamieszkał w budynku przy Wydawnictwie Św. Krzyża, obok opolskiej katedry i stamtąd wyruszał za Odrę, aby doglądać rozpoczynające się prace. Z czasem, stał się samodzielnym koordynatorem inwestycji.



Przy placu budowy, 22 grudnia 1983 roku, stanął barak. Miał być namiastką przyszłego kościoła parafialnego. Oprócz kaplicy, znalazły się w nim magazyny, warsztaty, kancelaria i salki do zajęć. Pierwszą mszą świętą w baraku, którą odprawił ks. Stefan Baldy, była Pasterka, 24 grudnia 1983 roku. Zgromadziła się wówczas nadspodziewanie wielka liczba mieszkańców Zaodrza. Władze, zaniepokojone tym faktem, zakazały urządzania nabożeństw w baraku, a Biskup Ordynariusz został wezwany przez odpowiedni urząd, w celu złożenia wyjaśnień. Był to czas odległy zaledwie o kilka miesięcy od daty zniesienia stanu wojennego w Polsce. Ostatecznie, 6 stycznia 1984 roku zezwolono na odprawianie, najpierw jednej, a później dwóch mszy świętych w niedziele i święta.

(...)

Początki budowy kościoła były wyjątkowo trudne. Bagnisty teren powodował, że konieczne było wykonywanie w błocie głębokich wykopów, wielokrotne układanie betonowych płyt, utwardzanie gruzem i zalewanie betonem, aby w ten sposób stworzyć odpowiedni fundament dla mającego powstać monumentu.



W 1984 roku do pracy w tworzącej się parafii przybył pierwszy wikariusz - ks. Marcin Michalski.

W tymże roku wykonano ogromną pracę polegającą na wymianie błotnistego gruntu wokół powstającej budowli na piasek i żwir i położono w tym miejscu około tysiąca drogowych płyt. W dniu 24 czerwca 1985 roku gościł na Zaodrzu bp antoni Adamiuk. Przewodniczył mszy świętej odprawianej przy symbolicznej bramie, wiodącej do przyszłego kościoła i poświęcił budowę, objeżdżając plac samochodem.

Drugim pomocnikiem ks. Jana Bogackiego został ks. Werner Skworcz. Wszyscy trzej księża zamieszkali w domu przy ulicy Domańskiego 5a, naprzeciw kościoła św. Michała Archanioła w Półwsi. Z tego miejsca, odległego o około dwóch kilometrów, docierali do baraku przy placu budowy, by organizować życie parafialne. W Plebani, którą budowano, równocześnie z kościołem, można było bowiem zamieszkać dopiero w lutym 1992 roku.



Parafia pod wezwaniem Błogosławionego Czesława w Opolu została oficjalnie erygowana 26 sierpnia 1989 roku. W tymże dniu ks. Wojciech Skrobocz, dziekan dekanatu opolskiego, na mocy mandatu otrzymanego od bpa Ordynariusza Alfonsa Nossola, dokonał kanonicznego wprowadzenia ks. Jana Bogackiego na urząd proboszcza. Nowa parafia objęła obszar Zaodrza ograniczony od strony wschodniej Kanałem Ulgi, od strony zachodniej przejazdem kolejowym przy ulicy Niemodlińskiej, od strony południowej torem kolejowym linii Opole Główne - Opole Zachód, od strony północnej koszarami wojskowymi, które zaliczono do jej terytorium.



Kolejnymi współpracownikami proboszcza byli wikariusze: ks. Krzysztof Świtała, ks. Rafał Pawliczek, ks. Krzysztof Matysek, ks. Piotr Nawrath.

Na nabożeństwa w baraku-kaplicy, przychodziło coraz więcej ludzi. Po raz pierwszy sakramentu bierzmowania udzielał bp Gerard Kusz, w dniu 21 kwietnia 1990 roku. Zebrało się wtedy tak wielu parafian, że uroczystość musiała odbywać się na zewnątrz baraku. Do pierwszej komunii świętej 6 maja tegoż roku przystąpiła pierwsza grupa, złożona z 67 dzieci. Pierwsza procesja Bożego Ciała, 14 czerwca, podążała ulicami Spacerową, Świerczewskiego (obecnie Hallera), Domańskiego, Niemodlińską, by powrócić znów ulicą Świerczewskiego. W kronice parafialnej odnotowano, że na tę uroczystość proboszcz zakupił nowy baldachim. W tamtym okresie każde nowe wydarzenie parafialne było głęboko przeżywane. W styczniu 1991 roku, z inicjatywy ks. Rafała Pawliczka, wprowadzono cotygodniową nowennę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Spełnione zostało pragnienie wielu mieszkańców Zaodrza, którzy do tego czasu udawali się na nabożeństwa do kościoła Matki Bożej Bolesnej na "górce". Przez lata następne na nowennie gromadziło się zawsze wielu czcicieli Matki Bożej.

(...)

W roku następnym (1997), Opole nawiedziła powódź. Zaodrze zatopione zostało 10 lipca. Woda zrujnowała wówczas całkowicie barak stojący przy kościelnym placu budowy. (...) Z baraku proboszcz zdołał wynieść już tylko nieliczne dokumenty, zanurzając się niemal całkowicie w rwącym potoku.



Źródło: 

Po zakończeniu II wojny światowej w zaodrzańskiej części Opola zaczęły powstawać nowe osiedla. Po pewnym czasie zaistniała potrzeba budowy nowego kościoła. W 1982 roku sufragan opolski biskup Wacław Wycisk rozpoczął rozmowy z władzami Opola w sprawie budowy nowej świątyni. Pod budowę kościoła został wybrany teren przy ulicy Hallera. Ówczesne władze diecezji opolskiej wystąpiły do inż. arch. Zdzisława Budzińskiego o zaprojektowanie nowej, dwupoziomowej świątyni oraz całego kompleksu przykościelnego. W sierpniu 1983 roku powierzono księdzu Janowi Bogackiemu prowadzenie prac budowlanych. 22 grudnia 1983 roku na terenie budowy stanął barak, który służył zarówno jako magazyn narzędzi, jak i tymczasowa kaplica. Zaczęto w nim odprawiać msze św., a pierwszą była pasterka w 1983 roku. W 1984 roku do pracy w tworzącej się parafii przybył pierwszy wikariusz, ks. Marcin Michalski. Parafia bł. Czesława została oficjalnie erygowana 26 sierpnia 1989 roku. W tym samym dniu ks. Wojciech Skrobocz, dziekan dekanatu opolskiego, dokonał kanonicznego wprowadzenia ks. Jana Bogackiego na urząd proboszcza. Nowa parafia objęła obszar Zaodrza ograniczony od strony wschodniej Kanałem Ulgi, od strony zachodniej przejazdem kolejowo-drogowym w ciągu ulicy Niemodlińskiej, od strony południowej torem kolejowym linii Opole Główne – Opole Zachód, a od strony północnej koszarami wojskowymi. Jednocześnie nadal były prowadzone prace budowlane przy powstającym nowym kościele i zabudowań wokół niego. W 1991 roku doprowadzono gaz ziemny, energię elektryczną i ciepłą wodę z sieci miejskiego ogrzewania oraz wykonano kanalizację; trwały też prace murarskie przy kościele i plebanii. 9 lutego 1992 roku nowym proboszczem został ks. Stanisław Dworzak. W marcu 1992 roku powołana została Rada Budowy Kościoła. W listopadzie 1992 roku rozpoczęto montowanie konstrukcji stalowej dachu. W przyziemnej części budowli przygotowywano miejsce na tymczasową kaplicę, gdyż barak, gdzie odbywały się dotąd nabożeństwa, nie mógł już pomieścić parafian. Jesienią 1993 roku konstrukcję stalową dachu pokryto warstwą desek i papy, a w przyziemnej części kościoła przygotowano salki do prowadzenia zajęć. Ostatecznie budowę kościoła parafialnego zakończono w 2000 roku. Konsekracja odbyła się 15 października 2000 roku[3]. W 2016 roku ksiądz Stanisław Dworzak na własną prośbę zostaje przeniesiony na nową placówkę do Pakosławic. Nowym proboszczem został ks. Rafał Bałamucki.