Ulica Burakowska powstała jako droga do wsi Buraków, założonej pod koniec XIV wieku między Wawrzyszewem, Marymontem a Powązkami.

Po roku 1770 znalazła się poza linią Okopów Lubomirskiego, do Warszawy przyłączono jednak odcinek do ul. Piaskowej i pod koniec XVIII wieku uregulowano wraz z fragmentem ul. Powązkowskiej.

Około roku 1818 tereny po zachodniej stronie ulicy zajęto na obóz letni dywizji piechoty Wojska Polskiego, po roku 1831 mieściły się tam koszary wojsk rosyjskich.

W roku 1875 Burakowską przecięły tory Kolei Obwodowej, redukując jej role do funkcji lokalnej uliczki; jedynie północny odcinek biegnący wzdłuż obozu wojskowego stał się drogą wojskową o większym znaczeniu.

Początek wieku XX przyniósł powstanie w okolicy licznych fabryczek, należących przeważnie do Żydów. Wyróżniała się wśród nich Fabryka Koronek Szymona Landaua pod nr. 5/7, oraz zakłady chemiczne Ege B. Soborskiego, które rozpoczęły działalność po roku 1920.

Mimo industrializacji okolicy w okresie międzywojennym na Burakowskiej nie było wodociągu ani kanalizacji; dopiero po roku 1918 pojawiły się urbanistyczne koncepcje na dalszy rozwój ulicy.

Planowano przedłużenie Burakowskiej aż do ul. Włościańskiej, i dalej przez Słodowiec do zbiegu ulic Kasprowicza, Żeromskiego i Marymonckiej. Ograniczała ona by ulice wachlarzowo odchodzące na osi Al. Wojsa Polskiego od Pl. Grunwaldzkiego.

Podczas II Wojny Światowej zniszczeniu uległa cała zabudowa drewniana ulicy oraz kilka fabryk; część zabudowy rozebrano po roku 1945.

Wikipedia