Historia. Kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego z 1755 r. Zbudowany z fundacji Jerzego Augusta Wandalina Mniszcha, marszałka nadwornego koronnego. Rozbudowany w 1893 r. o przedłużenie nawy, a w 1930 r. dobudowano kaplicę p.w. Grobu Pańskiego i pokryto dach blachą. Odnowienie wnętrz w 1966, 1972 i 1989 r.

Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, trójnawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany z drewna jodłowego. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z bocznymi zakrystią i kaplicą, zamkniętą trójbocznie. Kruchta z boku nawy Dach jednokalenicowy, kryty blachą z dwoma sześciobocznymi wieżyczkami na sygnaturkę nad prezbiterium i drugą nad frontową częścią nawy. Zwieńczone blaszanymi hełmami. Wnętrze podzielone dwoma rzędami po cztery filary z arkadami. Stropy płaskie, a w kaplicy i nawach bocznych pozorne sklepienia kolebkowe. Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach z wystawką w części środkowej i prospektem organowym z 1893 r. Belka tęczowa z późnobarokowym krucyfiksem z XVIII w. Polichromia figuralno – ornamentalna z k. XIX w, w stylu neogotyckim, przemalowana w XX w. Ołtarze główny z 1889 r. i dwa boczne neorenesansowe. Ambona barokowa z płaskorzeźbą tablic dekalogu. Chrzcielnica z 2 poł. XVIII w. Dzwonnica murowana, arkadowa z 1841 r. Ogrodzenie murowane z p. XX w. Plebania murowana z 1755 r.

Źródło: