Stojący tu pierwotnie niewielki kościół romański, wzniesiony zapewne na początku XII w., ok. 1512 r. został gruntownie przebudowany dzięki biskupowi poznańskiemu Janowi Lubrańskiemu. Podczas budowy późnogotyckiej świątyni wykorzystano romańskie mury absydy, prezbiterium i częściowo nawy, wykonane z ciosów piaskowca. Podczas odbudowy zniszczonej przez Szwedów w połowie XVII w. budowli, jej wnętrzu nadano charakter barokowy. W 1859 r. świątynię powiększono, dostawiając m.in. nową fasadę. Kościół jest budowlą jednonawową z prezbiterium zamkniętym absydą, przy którym od strony północnej znajdują się zakrystia i skarbczyk. Wnętrza przykrywa strop, z malowidłami przedstawiającymi sceny z życia Pięciu Braci Męczenników. W barokowym ołtarzu głównym z 1. połowy XVIII w., za zasuwą, znajduje się słynący łaskami obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1. połowy XVII w., w sukience srebrnej z 1766 r. W ołtarzu bocznym znajdują się relikwie Pięciu Braci Męczenników. Kamienna kropielnica pochodzi z XVI w.

Za: