Kutno już w XIX wieku stało się ważnym ośrodkiem kolejowym w Polsce. Największy rozwój przypadł na lata dwudzieste i trzydzieste XX wieku.
Historia kolejnictwa w Kutnie rozpoczęła się w 1861 roku. Powstała wtedy istniejąca do dzisiaj i dalej spełniająca swoje funkcje stacja kolejowa na linii Kolei Warszawsko-bydgoskiej. Na długie lata zadecydowało to o gospodarczym obliczu miasta. Dzięki przeprowadzeniu przez Kutno linii kolejowej tzw. "Drogi żelaznej warszawsko – bydgoskiej" miasto stało się nie tylko stacją węzłową, ale również dynamicznie rozwijającym się ośrodkiem gospodarczo-handlowym. Dalszy, intensywny rozwój kolei nastąpił w czasie dwudziestolecia międzywojennego. W latach 1922 – 26 powstały połączenia Kutna z Poznaniem (zakończono tym samym budowę trasy kolejowej Warszawa – Poznań), Łodzią i Płockiem. Wybudowano również zakłady naprawcze i parowozownię. W okresie powojennym powstały obecnie istniejące perony i przejście podziemne.
Obecnie z kutnowskiego dworca kolejowego można dostać się bezpośrednio do większości dużych miast Polski (Warszawa, Łódź, Bydgoszcz, Szczecin, Poznań, Wrocław, Katowice, Kraków, Lublin...); do wielu ośrodków turystycznych (Kołobrzeg, Krynica-Zdrój, Hel, Zakopane).
Szlak kolejowy prowadzący przez miasto łączy Berlin z Moskwą, Gdańsk z Katowicami, Poznań z Warszawą, Bydgoszcz z Lublinem
W Kutnie oprócz dworca znajdują się jeszcze dwa przystanki kolejowe na Azorach i na Sklęczkach. Za: