Pierwsze wzmianki o kościele w Dobrej pochodzą z 1269 roku, kiedy to książę Barnim I zawarł ugodę z biskupem Hermannem von Gleichen z Kamienia w sprawie poboru dziesięciny z kościoła w Dobrej i dochodów proboszcza przy tym kościele.

Kościół został wzniesiony około 1250 r. z ułożonych w regularne warstwy kwadr granitowych, na rzucie prostokąta, bez wyodrębnionego prezbiterium i bez wieży. Budowla jest orientowana, pokryta dwuspadowym dachem. Więźba dachowa drewniana typu wieszarowego. W 1770 roku przebudowano okna w ścianie wschodniej, dobudowano kruchtę do zachodniego narożnika elewacji południowej, a wnętrze przykryto drewnianym stropem belkowym. W 1875 roku wymurowano z cegły dwa szczyty schodkowe, w ścianach podłużnych powiększono i przemurowano otwory okienne zmieniając ich wygląd na neogotyckie, ostrołukowe w obramowaniu z cegły, okna w elewacji wschodniej całkowicie zamurowano, w zachodniej elewacji przebito dwa nowe okna, zwieńczone także ostrołukowo, a do zachodniego narożnika północnej elewacji dobudowano kruchtę o takich samych gabarytach jak w kruchcie barokowej, która służyła jako krypta.
Jedynie ocalałe elementy: dwuuskokowy portal zachodni wykonany z klińców granitowych, zwieńczony łagodnym łukiem ostrym, ukośnie profilowany cokół ścian, jak i regularny układ kwadr granitowych w elewacjach ścian wskazują, że jest to ta sama świątynia, którą wymienia dokument książęcy. Od strony północno-wschodniej, gdzie kiedyś przylegała zakrystia, zachowała się pokaźnych rozmiarów przypora narożnikowa.