Zespół pałacowy usytuowany jest po północ­nej stronie tej drogi, we wschodniej części wsi. Pałac wraz z dwiema oficynami, budyn­kiem bramnym i parkiem tworzą założenie przestrzenne, którego kompozycja oparta jest na dwóch osiach symetrii, krzyżujących się pod kątem prostym. Zespół zajmuje wydzielo­ny teren, oddzielony od wschodu, północy i zachodu dwoma kanałami, natomiast od po­łudnia parkiem. Obecnie zabytek w części użytkowany jest jako mieszkanie.

Historia pałacu w Bieczu jest ściśle związana z rodem von Wiedebach, który od średnio­wiecza do 1945 roku sprawował władzę nad okolicznymi dobrami. Zamek w Bieczu ist­niał już w średniowieczu, jednakże pałac powstał w wyniku rozbudowy późniejszej, rene­sansowej siedziby, pochodzącej przypuszczalnie z XVI wieku. Rezydencja założona była na rzucie zbliżonym do kwadratu, miała dwie kondygnacje i nakryta była dachem na­miotowym. Pod koniec XVII wieku Otto Jerzy von Wiedebach powiększył siedzibę, roz­budowując obiekt w kierunku zachodnim. Największe zamiany zaszły jednak na przeło­mie XVIII i XIX wieku, kiedy to Friedrich Heinrich Wilhelm von Wiedebach, przekształ­cił stary dwór w pałac, dobudowując od strony północnej dwa skrzydła boczne, zmienia­jąc układ wnętrz, wygląd elewacji oraz wprowadzając w dachu lukarny i wole oka. Wów­czas wybudowano także oficyny i budynek bramny. Data przebudowy „MDCCCII” oraz inicjał jej inicjatora „F H W v. W” uwiecznione zostały w tympanonie budynku bramne­go. W drugiej połowie XIX wieku, za sprawą Paula Friedrycha von Wiedebach, wprowa­dzono neorokokowy wystrój elewacji. Z tego okresu pochodzi również weranda i balkon przy elewacji wschodniej.

Pałac założony jest na planie podkowy, z werandą na rzucie prostokąta po wschodniej stro­nie. Korpus główny, dwukondygnacyjny, nakryty jest dachem czterospadowym z lukarna­mi. Z kolei skrzydła boczne, jednokondygnacyjne, mają dachy naczółkowe. Fasada, czę­ściowo przysłonięta skrzydłami bocznymi, zakomponowana jest symetrycznie. Jej środko­wa cześć zaakcentowana została przez pseudoryzalit, zwieńczony ażurową balustradą i rzeź­bami. Ryzalit zdobi neorokokowa dekoracja, zachowana jedynie w zwieńczeniach otwo­rów – drzwiowego i okiennych. Pozostałe elewacje, o zróżnicowanej ilości osi, opracowa­ne są skromniej. W pałacu zachowała się częściowo stolarka okienna i drzwiowa o charak­terze zabytkowym.

Biecz ominęły zniszczenia wojenne. Do 1956 roku w pałacu mieścił się Wiejski Dom Kul­tury. Następnie, nieużytkowany niszczał. W 1967 roku Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Zielonej Górze urządziła tu magazyn książek, a obiekt strzegł, mieszkający w nim, spo­łeczny opiekun Adam Wróblewski. Wówczas naprawiono dach, a także oszklono wszyst­kie okna. Od lat 80. XX wieku pałac jest własnością prywatną. W latach 90. XX wieku skuto profilowane opaski okienne w fasadzie. Obecnie pałac jest nieużytkowany i popa­da w ruinę.

Źródło: