Ulica Plantowa to lokalna ulica na Teofilowie o długości ponad 0,5 km odchodząca od ul. Łanowej w kierunku południowym w pobliżu torów kolejowych. Dzisiejszy przebieg ulicy ma niewiele wspólnego z jej pierwotnym przebiegiem.

W 1902 r. przez pola ówczesnej wsi Żabieniec przeprowadzono linię Kolei Warszawsko-Kaliskiej. Po obu stronach torów w pasie terenu kolejowego biegły gruntowe drogi umożliwiające dojazd do pól przeciętych linią kolejową. W okresie międzywojennym odcinek takiej drogi o długości ok. 380 m po zachodniej stronie toru od przejazdu kolejowego na szosie aleksandrowskiej do niestrzeżonego przejazdu na przedłużeniu nieistniejącej już po wschodniej stronie ul. Topolowej stał się ulicą Plantową (od plantu, czyli nasypu kolejowego, wzdłuż którego biegła droga). Na zachód od tego przejazdu do I wojny światowej działała niewielka cegielnia. Pozostał po niej dom istniejący do połowy lat 70. z położonymi obok trzema stawami, z których jeden, wschodni, istnieje do dziś na terenie ogródków działkowych tuż przy ulicy. Poza domem dróżnika w pobliżu ul. Aleksandrowskiej przy ulicy nie powstała żadna inna zabudowa. W 1946 r. po przyłączeniu reszty Żabieńca do Łodzi ulica utrzymała swoją nazwę. Na ulicy wtedy, jak i dziś, występowały tylko adresy nieparzyste.

W latach 50. podczas budowy stacji Łódź Żabieniec poszerzono kosztem drogi nasyp kolejowy, na którym poprowadzono nieistniejący już ślepy tor wyciągowy, przez co ulica jako ciąg komunikacyjny przestała istnieć. Dopiero w 1964 r. po rozpoczęciu budowy osiedla bloków mieszkalnych Teofilów A ulica pojawiła się w nowej postaci jako droga o długości ok. 350 m z nawierzchnią z trylinki wyprowadzona od ul. Łanowej na południe i odsunięta na zachód o 50m od starej drogi. Przyporządkowana jej została spora grupa budynków wzniesionych po stronie zachodniej w latach 1964-75, z których te o adresach od nr 15 wzwyż usytuowane zostały przy wewnątrzosiedlowej uliczce nie mającej pierwotnie bezpośredniego połączenia z ul. Plantową (nazwanej w 1994 r. al. Klity) w oddaleniu dochodzącym do 0,5 km od niej. Z kolei wybudowane w 1970 r. pawilony handlowo-usługowe otrzymały adresy Plantowa 1, 1a i 1b, a prowadząca obok ulica od 1994 r. nosząca nazwę Lipiec Reymontowskich stała się następnym izolowanym fragmentem Plantowej. W 1975 r. oddano do użytku szkołę (obecnie Zespół Szkół Specjalnych nr 5, Plantowa 7). Pod koniec lat 70. położone na południe od zabudowań osiedla dawne pola sięgające kanału Bałutki zajęte zostały pod ogródki działkowe, a ulica została wydłużona dla zapewnienia dojazdu do nich. Ulica Plantowa jest szczególnym przykładem zastosowania nieprzejrzystego schematu adresowania utrzymywanego do dzisiaj mimo upływu 26 lat od czasu, kiedy zdecydowano się na nadanie nazw dojazdowym ulicom wewnątrzosiedlowym.