Most średnicowy w Warszawie – most kolejowy nad Wisłą leżący na trasie warszawskiej linii średnicowej, zbudowany w latach 1921-1931 w celu połączenia dworca Głównego z dworcem Terespolskim (Wschodnim).

Zaprojektował go Aleksander Pstrokoński. 13 września 1944 most został wysadzony przez wycofujące się z Pragi wojska niemieckie. W latach 1945-1949 most został w zmienionej postaci odbudowany, na obniżonych o 5 m filarach - otwarcie dla ruchu nastąpiło 23 czerwca 1949 roku. Obniżenie filarów nie spowodowało fizycznego obniżenia torowiska, ponieważ odwrócono konstrukcję mostu: pierwotnie był podwieszony na łukowatych przęsłach, zaś po odbudowie wspiera się na nich. Podczas odbudowy jednocześnie dobudowano bliźniacze filary w nurcie Wisły, przewidując przyszły rozwój kolei.



Bliźniaczy most wybudowano dopiero w latach 60. XX w. niedługo przed rozpoczęciem budowy Dworca Centralnego. Obecnie most sprawia wrażenie monolitycznego, mimo że składa się w rzeczywistości z dwóch niezależnych pomostów wspartych na wspólnych filarach. Na każdym pomoście znajdują się po dwa tory kolejowe łączące główne dworce kolejowe Warszawy. Dwa tory przeznaczone są dla ruchu dalekobieżnego, dwa pozostałe są zwykle używane przez pociągi podmiejskie.



Most ma 5 przęseł i długość 445 m.

Źródło: