Pierwszy kościół w Pniowie wzniesiono w 1506 roku. Była to drewniana świątynia, konstrukcji zrębowej. Do kościoła przylegała wieża późniejszej daty. Dach dwuspadowy, kryty gontem. Na dachu była mała sygnaturka z XVII wieku. Kościół rozbudowano w 1539 r. (być może wtedy dobudowano wieżę). W 1598 roku. Dobudowano prezbiterium, rok później zakrystię. W 1620 roku w czasie wichury został uszkodzony dach, który rok później wymieniono. W 1656 r. kościół został zniszczony, ale odbudowano go jeszcze tego samego roku. W 1680 roku dobudowano murowaną kaplicę. W 1720 roku kościół remontowano, wymieniając dach, wyposażenie, itp. W 1750 roku zamieniony na zbór protestancki - jako taki funkcjonował do 1800 r. W 1810 roku remontowany. W 1850 i 1853 roku wymieniono stropy. Do 1900 r. pod wezwaniem św.św. Wacława i Wawrzyńca. Od 1900 r. pod wezwaniem św. Wacława. W 1921 roku znacznie ucierpiał w pożarze, jednak dało się go uratować. Po wojnie rzymskokatolicki. 13 lutego 1956 roku kościół spłonął.

Nowy kościół św. Wacława w Pniowie – rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się w Pniowie, w dekanacie Toszek, w diecezji gliwickiej, przy ul. Wiejskie].
Obecny kościół budowano w latach 1957–1959. Budulcami są drewno i cegły. Projekt wykonał architekt Vogel. Kamień węgielny poświęcił ks. dziekan Józef Jenderek. Poświęcenia świątyni dokonał biskup Wacław Wycisk 19 października 1975 roku.
Ołtarz główny jest wykonany z granitu. Ołtarz soborowy powstał z granitu strzegomskiego i szwedzkiego. Umieszczono w nim relikwie św. Aurelii, św. Tymoteusza oraz św. Wacława. Tabernakulum umocowano w centralnej części ołtarza głównego, nad którym zawieszono wieczną lampkę. W nawie zawieszono gipsową Drogę Krzyżową. W kościele na mszach grają organy elektryczne.
Opis z

Ruiny późnobarokowego pałacu w Pniowie. Rezydencja została wzniesiona po 1770r. dla Hansa Benedikta von Groeling, nowego właściciela Pniowa, świeżo nobilitowanego generała pruskiego. Budynek murowany z cegły, potynkowany, wzniesiony na planie prostokąta, dwukondygnacjowy, był nakryty dachem mansardowym z lukarnami. Fasada dziewięcioosiowa z ryzalitem zamkniętym trójkątnym przyczółkiem, poprzedzonym filarowym podcieniem z tarasem u góry. Elewacja tylna również dziewięcioosiowa. Układ wnętrz dwutraktowy, z sienią na osi. Fasady zachowały ślady podziałów pilastrami, gzymsu wieńczącego oraz obramień okiennych.



Pałac w Pniowie przechodził różne koleje losu, syn fundatora Leopold von Groeling już w 1819r. sprzedał posiadłość. Kolejni właściciele Pniowa przebudowywali rezydencję, m.in. w 1840 i 1880r. Podczas tej ostatniej przebudowy od północy dołączono do pałacu niewielką oficynę. W trakcie działań wojennych obiekt nie uległ znacznym zniszczeniom. Dolną część pałacu zajmowało Państwowe Gospodarstwo Rolne podobnie jak budynki gospodarcze dawnego folwarku. Górna część pałacu była zamieszkana do końca lat siedemdziesiątych. W latach 90-tych XX wieku podobnie jak w całej Polsce miejscowy PGR został zamknięty. W tym okresie rozpoczęła się największa dewastacja obiektu.



W 2002 roku gospodarstwo rolne było otoczone ogrodzeniem, na którym znajdowały się tabliczki z informacją, że jest to własność prywatna. Na ruinach pałacu znajdował się jeszcze fragment mansardowego dachu. Sześć lat później teren nie był już ogrodzony, zdewastowane budynki gospodarcze zaczęły grozić zawaleniem, z ruiny pałacu zniknęły ostatnie fragmenty zadaszenia. Miejsce strasznie zaniedbane, brak jakiegokolwiek nadzoru sprzyja dewastacji.

Na podst. palaceslaska.pl