starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 1 głos | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › Bydgoszcz › Stare Miasto › ul. Grodzka › Seminarium duchowne |
1900 , Rybi Rynek z ulicą Grodzką. Z prawej budynek seminarium duchownego i Teatru Kameralnego.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2010 maj
16 lat 0 miesięcy 9 dni |
13 pobrań 901 odsłona 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia labeo7
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
szkoły wyższe
|
Seminarium duchowne
więcej zdjęć (25)
Zbudowano: 1858
Dawniej: Stadtische Realschule, II Państwowe Liceum i Gimnazjum, Wyższa Szkoła Inżynierska
Zachodnia część obecnego budynku (elewacja z czerwonej cegły) została wzniesiona w 1858 r. na miejscu dawnej fosy zamkowej, zniwelowanej już w XVIII wieku. Budynek wzniesiono dla Miejskiej Szkoły Realnej (niem. Stadtische Realschule), istniejącej od 23 maja 1851 r. Była to szkoła wyższej rangi w ówczesnej Bydgoszczy, przeznaczona głównie dla synów urzędników i kadry oficerskiej.
Początkowo do szkoły uczęszczało 136 uczniów. Utworzono wtedy jedynie trzy niższe klasy. W kilka miesięcy liczba uczniów wzrosła do 204 osób. 1 października 1851 r. do szkoły przeniesiono również uczniów uczęszczających do miejskiej szkoły dla chłopców, wówczas zlikwidowanej. Utworzono dla nich odrębną klasę, którą w 1855 r. przekształcono w szkołę przygotowawczą. Zajęcia szkolne odbywały się w wynajętym na potrzeby szkoły budynku przy Wełnianym Rynku u wylotu ul. Poznańskiej. Potem w związku ze wzrostem liczby uczniów lekcje odbywały się w budynku poklasztornym karmelitów. Do wiosny 1853 r. uruchomiono wszystkie sześć klas szkoły. 30 marca 1855 r. wypromowano pierwszych maturzystów.
Sprawą zasadniczą była budowa nowego gmachu szkolnego, który odpowiadałby potrzebom szkoły. Nowy budynek usytuowany przy ul. Grodzkiej oddano do użytku 11 października 1858 r. Koszt budowy wyniósł 36 tys. talarów. Miejska szkoła realna funkcjonowała w nim do końca okresu zaboru pruskiego (1920)[2].
Szkoła realna była placówką miejską. Utrzymywała się z budżetu miasta i stosunkowo wysokich opłat czesnego. Pomocne były także subwencje otrzymywane od majętniejszych obywateli miasta. W 1859 r. po wprowadzeniu nowego regulaminu dla szkół realnych, bydgoska placówka stałą się szkołą realną I stopnia i przeszła pod nadzór Prowincjonalnego Kolegium Szkolnego w Poznaniu.
W 1860 r. otwarto w Bydgoszczy konkurencyjną szkołę wydziałową. Była to placówka o węższym programie nauczania, lecz także niższych opłatach za naukę. W związku z tym część uczniów zdecydowała się na opuszczenie szkoły realnej i kontynuowanie nauki w szkole wydziałowej. Ich liczba spadła z 525 w 1858 r. do 460 w 1862 r. W następnych latach szkoła realna odzyskała jednak swoją pozycję i w roku szkolnym 1869-1870 uczęszczało tu 615 uczniów.
Szczególnym wyrazem uznania dla szkoły było oddanie do jej dyspozycji fundacji założonej 4 czerwca 1869 r. dla uczczenia zasług opuszczającego urząd nadburmistrza Bydgoszczy – Karla von Follera. Z pieniędzy tych wspomagano uboższych uczniów szkoły. W szkole istniały biblioteki: nauczycielska, uczniowska oraz biblioteka pomocnicza. Wypożyczano z niej podręczniki uczniom, których nie stać było na zakup własnych. Funkcjonował również dobrze wyposażony gabinet fizyczny i laboratorium chemiczne. Placówka dysponowała pokaźnym zbiorem przyrodniczym, na który złożyły się preparaty botaniczne i zoologiczne, różnorodne modele anatomiczne oraz kolekcja skamielin i minerałów. Z biegiem lat rozszerzono znacznie programy nauczania i szkoła osiągnęła wysoki poziom kształcenia.
Pierwszym, długoletnim (1851-1886) dyrektorem szkoły był Gustav Gerber, który ją od podstaw zorganizował i rozwinął. W 1876 r., w dniu jubileuszu 25-lecia szkoły, otrzymał on godność Honorowego Obywatela Bydgoszczy.
Decyzją ministra szkolnictwa z 31 marca 1882 r. miejska szkoła realna podniesiona została do rangi gimnazjum realnego o matematyczno-przyrodniczym profilu kształcenia. W 1890 r. została przejęta przez państwo pruskie (Królewskie Gimnazjum Realne)[3]. W latach 1906-1908 budynek szkolny został rozbudowany od wschodu, o dwupiętrową bryłę ze skrzydłem. Stanowił on wówczas narożnik nowo wytyczonej na obszarze dawnego wzgórza zamkowego ulicy Przy Zamczysku.
Okres międzywojenny
W okresie międzywojennym w budynku znajdowało się Państwowe Gimnazjum Humanistyczne, jedno z trzech miejskich gimnazjów państwowych dla chłopców w Bydgoszczy.
Była to szkoła męska, choć w latach 1920-1923 przejściowo uczyły się w nim również dziewczęta, ale w niewielkiej liczbie. W odróżnieniu od Gimnazjum Klasycznego (przy pl. Wolności) mniejszy nacisk kładziono na naukę języków klasycznych (nie uczono greki, łaciny - dopiero od czwartej klasy), za to obowiązywała zwiększona liczba godzin z przedmiotów przyrodniczych i matematyczno-fizycznych oraz języka francuskiego. W 1920 r. Państwowe Gimnazjum Humanistyczne liczyło 359 uczniów, w latach następnych liczba ta zdecydowanie wzrosła i przekraczała 500, a w roku szkolnym 1924/25 i 1925/26 nawet 600 uczniów. Specyfiką szkoły była duża otwartość narodowościowa i wyznaniowa. Wśród uczniów znajdowali się Polacy, Żydzi, a nawet Niemcy, wobec czego udzielano lekcji religii rzymskokatolickiej, a także ewangelickiej i żydowskiej.
W 1937 r. szkoła uzyskała za patrona marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza. Od 1938 r. pełna nazwa brzmiała: II Państwowe Liceum i Gimnazjum im. Marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza w Bydgoszczy.
Budynek szkoły w chwili przejęcia przez Polaków nie był w najlepszym stanie. Tylko dużemu wysiłkowi grona pedagogicznego zawdzięczano, że mógł pomyślnie spełniać zadania siedziby szkoły średniej. Sukcesem szkoły było wygospodarowanie pomieszczeń na pracownię fizyczno-chemiczną, historyczno-geograficzną, biologiczną, polonistyczną i rysunkową. W nowo wzniesionych parterowym budynku urządzono sale do prac ręcznych.
Po zakończeniu II wojny światowej w budynku nadal mieściły się szkoły średnie. W latach 50. i 60. XX w. znajdowała się tu Szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Podstawowego i Licealnego, a także II Gimnazjum i Liceum im. Marii Skłodowskiej-Curie, Zawodowa Szkoła Metalowa i Technikum Budowlane.
W 1968 r. podarowano go Wyższej Szkole Inżynierskiej, założonej w 1951 r. Umieszczono w nim powołany rok wcześniej Wydział Budownictwa Lądowego tej uczelni[9]. W 1974 r. Wyższa Szkoła Inżynierska połączyła się z bydgoską filią Akademii Rolniczej w Poznaniu i zmieniła nazwę na Akademia Techniczno-Rolnicza, a w 2006 r. na Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich. W 1992 r. rozpoczęto proces przenoszenia jednostek Wydziału Budownictwa z budynku przy ul. Grodzkiej do ośrodka ATR w Fordonie. Do nowych pomieszczeń przeprowadziły się m.in. władze wydziału oraz większość jednostek organizacyjnych. Te które pozostały, znacznie poprawiły swoje warunki lokalowe. Przenosin wszystkich jednostek dokonano do 2007 r.
W tym roku do budynku przeniesiono istniejące od 2004 r. Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Bydgoskiej im. bpa Michała Kozala. Jest to zarazem sekcja zamiejscowa Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, kształcąca na kierunku teologii pastoralnej o specjalności kapłańskiej. W latach 2006-2008 budynek został wyremontowany. Oczyszczona została także elewacja ceglana.
Starsza, ceglana część budynku nawiązuje do form neogotyckich (pruskiego stylu narodowego), nowsza, otynkowana do neobaroku[4].
Bryła starsza jest symetryczna, z dwoma ryzalitami na osi, kryta niskim dachem czterospadowym. W ryzalicie frontowym w przyziemiu znajdują się otwory drzwiowe w formie potrójnej arkady. Ryzalit zamknięty jest u góry ścianką attykową, zwieńczoną sterczynami.
Nowsza część budynku, posiada w narożniku pseudowieżyczkę krytą dachem hełmowym.
za :
Początkowo do szkoły uczęszczało 136 uczniów. Utworzono wtedy jedynie trzy niższe klasy. W kilka miesięcy liczba uczniów wzrosła do 204 osób. 1 października 1851 r. do szkoły przeniesiono również uczniów uczęszczających do miejskiej szkoły dla chłopców, wówczas zlikwidowanej. Utworzono dla nich odrębną klasę, którą w 1855 r. przekształcono w szkołę przygotowawczą. Zajęcia szkolne odbywały się w wynajętym na potrzeby szkoły budynku przy Wełnianym Rynku u wylotu ul. Poznańskiej. Potem w związku ze wzrostem liczby uczniów lekcje odbywały się w budynku poklasztornym karmelitów. Do wiosny 1853 r. uruchomiono wszystkie sześć klas szkoły. 30 marca 1855 r. wypromowano pierwszych maturzystów.
Sprawą zasadniczą była budowa nowego gmachu szkolnego, który odpowiadałby potrzebom szkoły. Nowy budynek usytuowany przy ul. Grodzkiej oddano do użytku 11 października 1858 r. Koszt budowy wyniósł 36 tys. talarów. Miejska szkoła realna funkcjonowała w nim do końca okresu zaboru pruskiego (1920)[2].
Szkoła realna była placówką miejską. Utrzymywała się z budżetu miasta i stosunkowo wysokich opłat czesnego. Pomocne były także subwencje otrzymywane od majętniejszych obywateli miasta. W 1859 r. po wprowadzeniu nowego regulaminu dla szkół realnych, bydgoska placówka stałą się szkołą realną I stopnia i przeszła pod nadzór Prowincjonalnego Kolegium Szkolnego w Poznaniu.
W 1860 r. otwarto w Bydgoszczy konkurencyjną szkołę wydziałową. Była to placówka o węższym programie nauczania, lecz także niższych opłatach za naukę. W związku z tym część uczniów zdecydowała się na opuszczenie szkoły realnej i kontynuowanie nauki w szkole wydziałowej. Ich liczba spadła z 525 w 1858 r. do 460 w 1862 r. W następnych latach szkoła realna odzyskała jednak swoją pozycję i w roku szkolnym 1869-1870 uczęszczało tu 615 uczniów.
Szczególnym wyrazem uznania dla szkoły było oddanie do jej dyspozycji fundacji założonej 4 czerwca 1869 r. dla uczczenia zasług opuszczającego urząd nadburmistrza Bydgoszczy – Karla von Follera. Z pieniędzy tych wspomagano uboższych uczniów szkoły. W szkole istniały biblioteki: nauczycielska, uczniowska oraz biblioteka pomocnicza. Wypożyczano z niej podręczniki uczniom, których nie stać było na zakup własnych. Funkcjonował również dobrze wyposażony gabinet fizyczny i laboratorium chemiczne. Placówka dysponowała pokaźnym zbiorem przyrodniczym, na który złożyły się preparaty botaniczne i zoologiczne, różnorodne modele anatomiczne oraz kolekcja skamielin i minerałów. Z biegiem lat rozszerzono znacznie programy nauczania i szkoła osiągnęła wysoki poziom kształcenia.
Pierwszym, długoletnim (1851-1886) dyrektorem szkoły był Gustav Gerber, który ją od podstaw zorganizował i rozwinął. W 1876 r., w dniu jubileuszu 25-lecia szkoły, otrzymał on godność Honorowego Obywatela Bydgoszczy.
Decyzją ministra szkolnictwa z 31 marca 1882 r. miejska szkoła realna podniesiona została do rangi gimnazjum realnego o matematyczno-przyrodniczym profilu kształcenia. W 1890 r. została przejęta przez państwo pruskie (Królewskie Gimnazjum Realne)[3]. W latach 1906-1908 budynek szkolny został rozbudowany od wschodu, o dwupiętrową bryłę ze skrzydłem. Stanowił on wówczas narożnik nowo wytyczonej na obszarze dawnego wzgórza zamkowego ulicy Przy Zamczysku.
Okres międzywojenny
W okresie międzywojennym w budynku znajdowało się Państwowe Gimnazjum Humanistyczne, jedno z trzech miejskich gimnazjów państwowych dla chłopców w Bydgoszczy.
Była to szkoła męska, choć w latach 1920-1923 przejściowo uczyły się w nim również dziewczęta, ale w niewielkiej liczbie. W odróżnieniu od Gimnazjum Klasycznego (przy pl. Wolności) mniejszy nacisk kładziono na naukę języków klasycznych (nie uczono greki, łaciny - dopiero od czwartej klasy), za to obowiązywała zwiększona liczba godzin z przedmiotów przyrodniczych i matematyczno-fizycznych oraz języka francuskiego. W 1920 r. Państwowe Gimnazjum Humanistyczne liczyło 359 uczniów, w latach następnych liczba ta zdecydowanie wzrosła i przekraczała 500, a w roku szkolnym 1924/25 i 1925/26 nawet 600 uczniów. Specyfiką szkoły była duża otwartość narodowościowa i wyznaniowa. Wśród uczniów znajdowali się Polacy, Żydzi, a nawet Niemcy, wobec czego udzielano lekcji religii rzymskokatolickiej, a także ewangelickiej i żydowskiej.
W 1937 r. szkoła uzyskała za patrona marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza. Od 1938 r. pełna nazwa brzmiała: II Państwowe Liceum i Gimnazjum im. Marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza w Bydgoszczy.
Budynek szkoły w chwili przejęcia przez Polaków nie był w najlepszym stanie. Tylko dużemu wysiłkowi grona pedagogicznego zawdzięczano, że mógł pomyślnie spełniać zadania siedziby szkoły średniej. Sukcesem szkoły było wygospodarowanie pomieszczeń na pracownię fizyczno-chemiczną, historyczno-geograficzną, biologiczną, polonistyczną i rysunkową. W nowo wzniesionych parterowym budynku urządzono sale do prac ręcznych.
Po zakończeniu II wojny światowej w budynku nadal mieściły się szkoły średnie. W latach 50. i 60. XX w. znajdowała się tu Szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Podstawowego i Licealnego, a także II Gimnazjum i Liceum im. Marii Skłodowskiej-Curie, Zawodowa Szkoła Metalowa i Technikum Budowlane.
W 1968 r. podarowano go Wyższej Szkole Inżynierskiej, założonej w 1951 r. Umieszczono w nim powołany rok wcześniej Wydział Budownictwa Lądowego tej uczelni[9]. W 1974 r. Wyższa Szkoła Inżynierska połączyła się z bydgoską filią Akademii Rolniczej w Poznaniu i zmieniła nazwę na Akademia Techniczno-Rolnicza, a w 2006 r. na Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich. W 1992 r. rozpoczęto proces przenoszenia jednostek Wydziału Budownictwa z budynku przy ul. Grodzkiej do ośrodka ATR w Fordonie. Do nowych pomieszczeń przeprowadziły się m.in. władze wydziału oraz większość jednostek organizacyjnych. Te które pozostały, znacznie poprawiły swoje warunki lokalowe. Przenosin wszystkich jednostek dokonano do 2007 r.
W tym roku do budynku przeniesiono istniejące od 2004 r. Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Bydgoskiej im. bpa Michała Kozala. Jest to zarazem sekcja zamiejscowa Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, kształcąca na kierunku teologii pastoralnej o specjalności kapłańskiej. W latach 2006-2008 budynek został wyremontowany. Oczyszczona została także elewacja ceglana.
Starsza, ceglana część budynku nawiązuje do form neogotyckich (pruskiego stylu narodowego), nowsza, otynkowana do neobaroku[4].
Bryła starsza jest symetryczna, z dwoma ryzalitami na osi, kryta niskim dachem czterospadowym. W ryzalicie frontowym w przyziemiu znajdują się otwory drzwiowe w formie potrójnej arkady. Ryzalit zamknięty jest u góry ścianką attykową, zwieńczoną sterczynami.
Nowsza część budynku, posiada w narożniku pseudowieżyczkę krytą dachem hełmowym.
za :
Teatr Kameralny
więcej zdjęć (9)
Zbudowano: XIX w.
Dawniej: Établissement
Zabytek: -
Teatr Kameralny w Bydgoszczy – scena teatralna w Bydgoszczy, istniejąca w latach 1962–1988, mieszcząca się w budynku dawnego Établissement przy ul. Grodzkiej 14–16.
Spis treści [ukryj]
1 Lokalizacja
2 Historia
3 Zobacz też
4 Przypisy
5 Bibliografia
Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]
Obiekt znajduje się na terenie Starego Miasta w Bydgoszczy, w narożu ul. Grodzkiej i Podwale, w południowej pierzei Rybiego Rynku.
Historia[edytuj | edytuj kod]
Budynek Teatru Kameralnego przy ul. Grodzkiej 14–16 powstał w latach 50. XIX wieku[1]. Początkowo mieścił restaurację z kręgielnią i ogrodem, będąc jednym z kilkunastu działających w Bydgoszczy kompleksów restauracyjno-rozrywkowych typu Établissement. Kompleks ten zyskał popularność po nabyciu go przez Jakuba Wicherta, który go rozbudował i poszerzył program użytkowy. W 1897 r. architekt Karl Bergner zaprojektował salę bankietowo-teatralną na 600 osób o neobarokowym wystroju. Ściany były rozczłonkowane parami korynckich pilastrów na cokołach, a belkowanie ozdobione polichromowanym fryzem. Całość zamykał strop z fasetą pokryty malowidłami o motywach roślinno-ornamentalnych. W zespole Wicherta była winiarnia, piwiarnia, letni ogród, restauracja pod nazwą „Stara Bydgoszcz”, a sala była miejscem w którym odbywały się liczne bale, koncerty, występy teatralne, rewiowe i kabaretowe. Tu też miał swoją siedzibę kabaret „Clou”[1]. Działalność restauracyjno-rozrywkowo-teatralną prowadzono tu także w dwudziestoleciu międzywojennym i później, aż do schyłku II wojny światowej.
W latach 1947–1949 miejsce to zaadaptowano na zastępczą scenę spektakli teatralnych, gdyż od 2 lat nie istniał już zburzony gmach Teatru Miejskiego, a na miejscu użytkowanego w latach 1945–1947 teatru Elysium trwała budowa nowej siedziby dla bydgoskiego Teatru Polskiego[2]. Dla działalności teatralnej wykorzystywano niewielką scenę w sali bankietowej, brakowało natomiast pomieszczeń magazynowych i kostiumerni. W tym czasie dyrektorami teatru bydgoskiego byli: Wilam Horzyca, będący jednocześnie dyrektorem teatru w Toruniu, a rok później Aleksander Gąssowski. Mimo spartańskich warunków obaj dyrektorzy wystawili na scenie 24 premiery, m.in.: „Obrona Ksantypy” L.H. Morstina, „Szelmostwa Skapena” Moliera, „Kowal, pieniądze i gwiazdy” J. Szaniawskiego. W „Grubych rybach” M. Bałuckiego wystąpił Ludwik Solski. Po oddaniu do użytku w październiku 1949 r. budynku Teatru Polskiego, spektakle przeniesiono do nowej siedziby[2].
Po odwilży politycznej 1956 r. życie teatralne Bydgoszczy nabrało charakteru spontanicznego i zaczęło wykraczać poza granice teatralnego budynku. Realizując ideę poszerzenia usług teatralnych, zwrócono uwagę na opuszczony budynek przy ul. Grodzkiej, celem uruchomienia tam drugiej sceny teatralnej. Po uzyskaniu aprobaty władz przystąpiono do przebudowy i unowocześnienia pomieszczeń. Podczas prac zmieniono rozkład wnętrz, a w sali umieszczono 300 miejsc dla widzów. Wystrój sali i towarzyszącego mu foyer oraz bufetu był dziełem plastyka Stanisława Lejkowskiego[2]. Nowa placówka otrzymała nazwę Teatru Kameralnego. Jej działalność zapoczątkowano sztuką „Parady” J. Potockiego. Zespół Teatru Polskiego grał tu także takie sztuki, jak: „Paryżanka” H. Becque, „Łowcy głów” M. Regniera, „Billy kłamca” K. Waterhouse’a, „Mój brat niepoprawny” O. Wildera, „Rachunek nieprawdopodobieństwa” J. Jurandota, „Napoleon był dziewczynką” M. Hennequina i szereg innych[2].
Scena Teatru Kameralnego służyła rozrywce, była obiektem, gdzie eksperymentowano w dziedzinie sztuk nowych, głośnych i awangardowych, a także przypomniała widzom najcenniejsze pozycje literatury dramatycznej, polskiej i obcej. Wystawiono tu m.in.: „Archaniołowie nie grają w bilard” (maj 1962) Dario Fo, „Tango” Sławomira Mrożka (czerwiec 1965) i inne sztuki tego autora: „Indyk”, „Garbus”, „Na pełnym morzu”. Na scenie ukazywały się również spektakle C. Godebskiego, S.I. Witkiewicza, A. Fredry, Bałuckiego, A. Czechowa, G. Zapolskiej i innych mistrzów pióra. W latach 60., 70. i 80. wystawiono ponad 130 pozycji zróżnicowanego repertuaru. W latach 80. pojawiały się często spektakle sceny studyjnej, monodramy, które nie wymagały specjalnie przygotowanych pomieszczeń[2].
W 1988 r. z powodu niemożliwości spełnienia przepisów przeciwpożarowych, zaprzestano użytkowania obiektu. Jego funkcję przejęła częściowo „Scena O-Bok” Teatru Polskiego[2].
źródło: Wikipedia
Spis treści [ukryj]
1 Lokalizacja
2 Historia
3 Zobacz też
4 Przypisy
5 Bibliografia
Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]
Obiekt znajduje się na terenie Starego Miasta w Bydgoszczy, w narożu ul. Grodzkiej i Podwale, w południowej pierzei Rybiego Rynku.
Historia[edytuj | edytuj kod]
Budynek Teatru Kameralnego przy ul. Grodzkiej 14–16 powstał w latach 50. XIX wieku[1]. Początkowo mieścił restaurację z kręgielnią i ogrodem, będąc jednym z kilkunastu działających w Bydgoszczy kompleksów restauracyjno-rozrywkowych typu Établissement. Kompleks ten zyskał popularność po nabyciu go przez Jakuba Wicherta, który go rozbudował i poszerzył program użytkowy. W 1897 r. architekt Karl Bergner zaprojektował salę bankietowo-teatralną na 600 osób o neobarokowym wystroju. Ściany były rozczłonkowane parami korynckich pilastrów na cokołach, a belkowanie ozdobione polichromowanym fryzem. Całość zamykał strop z fasetą pokryty malowidłami o motywach roślinno-ornamentalnych. W zespole Wicherta była winiarnia, piwiarnia, letni ogród, restauracja pod nazwą „Stara Bydgoszcz”, a sala była miejscem w którym odbywały się liczne bale, koncerty, występy teatralne, rewiowe i kabaretowe. Tu też miał swoją siedzibę kabaret „Clou”[1]. Działalność restauracyjno-rozrywkowo-teatralną prowadzono tu także w dwudziestoleciu międzywojennym i później, aż do schyłku II wojny światowej.
W latach 1947–1949 miejsce to zaadaptowano na zastępczą scenę spektakli teatralnych, gdyż od 2 lat nie istniał już zburzony gmach Teatru Miejskiego, a na miejscu użytkowanego w latach 1945–1947 teatru Elysium trwała budowa nowej siedziby dla bydgoskiego Teatru Polskiego[2]. Dla działalności teatralnej wykorzystywano niewielką scenę w sali bankietowej, brakowało natomiast pomieszczeń magazynowych i kostiumerni. W tym czasie dyrektorami teatru bydgoskiego byli: Wilam Horzyca, będący jednocześnie dyrektorem teatru w Toruniu, a rok później Aleksander Gąssowski. Mimo spartańskich warunków obaj dyrektorzy wystawili na scenie 24 premiery, m.in.: „Obrona Ksantypy” L.H. Morstina, „Szelmostwa Skapena” Moliera, „Kowal, pieniądze i gwiazdy” J. Szaniawskiego. W „Grubych rybach” M. Bałuckiego wystąpił Ludwik Solski. Po oddaniu do użytku w październiku 1949 r. budynku Teatru Polskiego, spektakle przeniesiono do nowej siedziby[2].
Po odwilży politycznej 1956 r. życie teatralne Bydgoszczy nabrało charakteru spontanicznego i zaczęło wykraczać poza granice teatralnego budynku. Realizując ideę poszerzenia usług teatralnych, zwrócono uwagę na opuszczony budynek przy ul. Grodzkiej, celem uruchomienia tam drugiej sceny teatralnej. Po uzyskaniu aprobaty władz przystąpiono do przebudowy i unowocześnienia pomieszczeń. Podczas prac zmieniono rozkład wnętrz, a w sali umieszczono 300 miejsc dla widzów. Wystrój sali i towarzyszącego mu foyer oraz bufetu był dziełem plastyka Stanisława Lejkowskiego[2]. Nowa placówka otrzymała nazwę Teatru Kameralnego. Jej działalność zapoczątkowano sztuką „Parady” J. Potockiego. Zespół Teatru Polskiego grał tu także takie sztuki, jak: „Paryżanka” H. Becque, „Łowcy głów” M. Regniera, „Billy kłamca” K. Waterhouse’a, „Mój brat niepoprawny” O. Wildera, „Rachunek nieprawdopodobieństwa” J. Jurandota, „Napoleon był dziewczynką” M. Hennequina i szereg innych[2].
Scena Teatru Kameralnego służyła rozrywce, była obiektem, gdzie eksperymentowano w dziedzinie sztuk nowych, głośnych i awangardowych, a także przypomniała widzom najcenniejsze pozycje literatury dramatycznej, polskiej i obcej. Wystawiono tu m.in.: „Archaniołowie nie grają w bilard” (maj 1962) Dario Fo, „Tango” Sławomira Mrożka (czerwiec 1965) i inne sztuki tego autora: „Indyk”, „Garbus”, „Na pełnym morzu”. Na scenie ukazywały się również spektakle C. Godebskiego, S.I. Witkiewicza, A. Fredry, Bałuckiego, A. Czechowa, G. Zapolskiej i innych mistrzów pióra. W latach 60., 70. i 80. wystawiono ponad 130 pozycji zróżnicowanego repertuaru. W latach 80. pojawiały się często spektakle sceny studyjnej, monodramy, które nie wymagały specjalnie przygotowanych pomieszczeń[2].
W 1988 r. z powodu niemożliwości spełnienia przepisów przeciwpożarowych, zaprzestano użytkowania obiektu. Jego funkcję przejęła częściowo „Scena O-Bok” Teatru Polskiego[2].
źródło: Wikipedia
ul. Grodzka
więcej zdjęć (354)
Rybi Rynek
więcej zdjęć (68)
Dawniej: Fischmarkt, Pack Hoff
Rybi Rynek – plac w obrębie Starego Miasta w Bydgoszczy, nad Brdą.
Rybi Rynek znajduje się w północnej części Starego Miasta, u północnego wylotu ul. Podwale, między ul. Grodzką, a nabrzeżem Brdy. Na przeciwległym nabrzeżu Brdy znajduje się neogotycki gmach Poczty Głównej w Bydgoszczy.
Przy rynku cumują na stałe barki-kawiarnie oraz znajduje się przystań pasażerska Bydgoskiego Tramwaju Wodnego.
Rybi Rynek zwany był w średniowieczu Rybakami, a w XIX w. Rybim Targiem. Od XVI wieku, aż do 1946 r. stanowił tradycyjne miejsce handlu rybami. Do placu przybijały w średniowieczu galery i łodzie, a później barki i parostatki.
W XIX wieku był centralnym miejscem portu, w sąsiednich spichrzach magazynowano ryby i śledzie z Gdańska, na Brdzie znajdowały się natomiast umocowane pływaki sieciowe z rybami i rakami.
Na rynku stałe miejsce miały stragany czynne od rana do wieczora. W 1906 roku sprzedaż ryb przeniesiono do hali targowej, ale na rynku nadal sprzedawano śledzie solone w beczkach oraz wyroby garncarskie.
Plac w przekroju historycznym posiadał następujące nazwy:
1816 - Pack Hoff
1866-1920 - Fischmarkt
1920-1939 - Rybaki (Rybi Rynek)
1939-1945 - Fischmarkt
od 1945 - Rybi Rynek
źródło: wikipedia
Rybi Rynek znajduje się w północnej części Starego Miasta, u północnego wylotu ul. Podwale, między ul. Grodzką, a nabrzeżem Brdy. Na przeciwległym nabrzeżu Brdy znajduje się neogotycki gmach Poczty Głównej w Bydgoszczy.
Przy rynku cumują na stałe barki-kawiarnie oraz znajduje się przystań pasażerska Bydgoskiego Tramwaju Wodnego.
Rybi Rynek zwany był w średniowieczu Rybakami, a w XIX w. Rybim Targiem. Od XVI wieku, aż do 1946 r. stanowił tradycyjne miejsce handlu rybami. Do placu przybijały w średniowieczu galery i łodzie, a później barki i parostatki.
W XIX wieku był centralnym miejscem portu, w sąsiednich spichrzach magazynowano ryby i śledzie z Gdańska, na Brdzie znajdowały się natomiast umocowane pływaki sieciowe z rybami i rakami.
Na rynku stałe miejsce miały stragany czynne od rana do wieczora. W 1906 roku sprzedaż ryb przeniesiono do hali targowej, ale na rynku nadal sprzedawano śledzie solone w beczkach oraz wyroby garncarskie.
Plac w przekroju historycznym posiadał następujące nazwy:
1816 - Pack Hoff
1866-1920 - Fischmarkt
1920-1939 - Rybaki (Rybi Rynek)
1939-1945 - Fischmarkt
od 1945 - Rybi Rynek
źródło: wikipedia