Ulica Browarna powstała w roku 1768 u podnóża Skarpy Warszawskiej wraz ze swoim przedłużeniem – ulicami Furmańską i Sowia jako droga z Mariensztadtu do jurydyki Stanisławów. Nazwa ulicy pochodzi od browaru zamkowego, istniejącego tu jeszcze w XVIII wieku; w tym czasie Browarna posiadała wyłącznie drewniana zabudowę. Po roku 1815 przy ulicy powstały niewielkie murowane kamieniczki o bardzo skromnym wystroju; luźno rozrzucone domy stały w okolicach ulic ul. Karowej i nieistniejącej dziś Kokoszej. Zwartą zabudowę otrzymał jedynie końcowy odcinek pomiędzy ul. Gęsta i Furmańską. Na południe od ulicy Gęstej zabudowano tylko wschodnią pierzeję ulicy; przy stronie zachodniej nigdy nie wzniesiono większych budynków ze względu na podmokłość podnóża Skarpy. W połowie XIX wieku mieszkańcami Browarnej byłą uboga ludność, z czasem w znacznym stopniu żydowska. Krótko przed rokiem 1930 w okolicy ulicy Karowej powstał sześciopiętrowy dom spółdzielni mieszkaniowej "Własność", zaburzający swym gabarytem panoramę okolicy. Do roku 1939 ulica słynęła z licznych sklepików spożywczych i wędliniarskich, choć nadal była chaotycznie i ubogo zabudowana drewnianymi ruderami. W okresie okupacji cała zabudowa ulicy została zniszczona; ostatnie ocalałe relikty rozebrano po roku 1960 wraz z budową estetycznego "Osiedla Radna".

wikipedia

Ulica Gęsta została wytyczona na swym środkowym odcinku około roku 1750 wzdłuż koryta skanalizowanego wcześniej strumienia; obecną nazwę nadano jej w roku 1770. Pierwszą zabudowę stanowiło pięć drewnianych domów, po części zachowaną aż do roku 1944. W początkach lat dwudziestych XIX wieku Gęstą przeprowadzono na odcinku od ul. Dobrej do Browarnej; w tym czasie ulica posiadała wyłącznie drewnianą zabudowę składającą się z kilku domów, dworków, składy skór oraz młyn znajdujący się u podnóża skarpy. Około roku 1822 pod nr. 8/12 wybudowano niewielką kamieniczkę, należącą do niejakiego Gaduszewskiego; aż do połowy XIX byłą ona jedynym budynkiem murowanym przy ulicy. Pod nr. 16 istniał "interes białoskórniczy" – garbarnia rodziny Bauerfiendów; około roku 1870 na tej samej posesji wznieśli oni dwie niemal całkowicie pozbawione wystroju kamienice. Nie byłą to jedyna garbarnia przy Gęstej: kolejna, należąca do rodziny Langów, znajdowała się pod nr. 18; następna pod nr. 3. Osobliwością ulicy Gęstej był zupełny brak zabudowy nieparzystej strony ulicy; długo nie posiadała ona kanalizacji, oraz nawierzchnię z polnego kamienia. Około roku 1936 pomiędzy ulicami Gęstą, Wiślaną i Dobrą powstał zespół budynków należących do sióstr urszulanek, przyporządkowany numeracji ulicy Dobrej. Autorem projektu zespołu zabudowań był Wacław Weker. W roku 1944 spłonęła cała zabudowa ulicy; jej ostatnie relikty dotrwały do na skarpie do lat pięćdziesiątych XX wieku. W okresie powojennym zrezygnowano z zabudowywania stoku skarpy, uwidaczniając dawny wąwóz strumienia; parzystą pierzeję Gęstej w całości wypełnił park.

Wikipedia