W 1627 Rada Miasta Gdańska zdecydowała o wybudowaniu Szańca Zachodniego na miejscu rozebranej Karczmy Zachodniej w Nowym Porcie (przy lewym brzegu Wisły). W 1639 roku szaniec uzupełniono o dwa półbastiony. Umocnienie to było częścią i przyczółkiem leżącej po drugiej stronie rzeki twierdzy Wisłoujście. Szaniec przylegał bezpośrednio do Wisły i był długości 250 m na 160 m. W 1648 stan załogi wynosił 150 osób w czasie pokoju, a 300 osób w razie wojny. W ciągu następnych dwóch wieków umocnienia rozbudowywano i przebudowywano. W czasach napoleońskich szaniec ten był nazywany Fortem Montebello. W XX wieku na terenie zlikwidowanego szańca wybudowano bazę paliwową, która została zamknięta ok. 1985. Zaplanowana jest rewitalizacja tego obszaru i utworzenie parku miejskiego oraz terenu rekreacyjnego

Kapitan Hieronim Ferrero, włoski fortyfikator, który w 1603 roku przybył do Gdańska, na zlecenie jego władz sporządził raport o stanie miejskich budowli obronnych. Za niedostatecznie umocnioną uznał Twierdzę Wisłoujście, wskazując na konieczność zbudowania wokół Fortu Carre bastionów ziemnych typu staroholenderskiego, w postaci 5 bastionów i fosy. Zaprojektowane przez kpt. Ferrero nowe umocnienia, chroniące fort przed bezpośrednim szturmem, usypano w latach 1624–1626. W roku 1627, naprzeciwko twierdzy, na drugim, lewym brzegu Wisły zbudowano Szaniec Zachodni. Jednak w drugiej połowie XVII wieku rozebrano go i zastąpiono nowym, przesuniętym bardziej w kierunku północnym. Oba szańce sukcesywnie rozbudowywano i modernizowano w wiekach XVIII i XIX. W okresie napoleońskim Szaniec Zachodni przebudowano, nadając mu nazwę Fort Montebello.