Kolej dotarła do Chojnic w 1871 roku w ramach Królewskich Kolei Wschodnich. Chojnice wówczas miały tylko 3000 mieszkańców. Kolej ta łączyła Berlin z Gdańskiem i Królewcem. Trasa ta została wybrana ze względu na znacznie łatwiejszy teren, jednakże nie przechodziła przez żadne duże miasto. Chojnice stały się węzłem w 1878 roku po wybudowaniu linii do Szczecinka. Kolejną linią wychodzącą z węzła chojnickiego była linia do Terespola Pomorskiego, a stamtąd istniejącą wczesniej linią do Bydgoszczy. Zbudowanie tej linii spowodowało, że Chojniczanie zaczęli mentalnie zbliżać się do Bydgoszczy, a nie do Gdańska. W 1902 powstała ostatnia linia wychodząca z Chojnic. Linia ta połączyła Chojnice z Kościerzyną a przez węzeł w Lipuszu z Bytowem.

W 1918 roku po odzyskaniu przez Polskę niepodległości granica polsko-niemiecka przebiegała tuż na zachód od Chojnic. Spowodowało to, że Chojnice stały się stacją graniczną. Rola Chojnic była tym większa, że prowadziło tędy najszybsze i najkrótsze połączenie pomiędzy zasadniczą częścią Niemiec a Prusami Wschodnimi. Rola ta wzrosła jeszcze po rozbiórce linii łączącej Bytów z Lipuszem na odcinku (Róg - Lipusz) w 1920. W XX-leciu międzywojennym linia łącząca Chojnice z Tczewem stała się celem ataków niemieckich grup terrorystycznych sabotujących transgraniczne pociągi. Ataki te miały na celu udowodnienie, że polscy kolejarze nie są wstanie zapewnić bezpiecznego ruchu pociągów. Do najtragiczniejszego wypadku na tej linii doszło w nocy z 30 kwietnia na 1 maja 1925 w rejonie Starogardu Gdańskiego. W wyniku ataku zginęło 29 osób a 14 zostało rannych.

Po wyzwoleniu stacja w Chojnicach znowu miała taką samą rolę jak przed pierwszą wojną światową.
Mimo powszechnej elektryfikacji linii kolejowych w Polsce, do Chojnic elektryfikacja nie dotarła.
Za: