We wsi Twardocice uwagę przykuwają imponujące ruiny dawnego kościoła ewangelickiego. Pierwsza świątynia w tym miejscu była wzmiankowana w 1448 roku. Spłonęła w 1609 roku i była odbudowana. Do 1740 roku kościół służył jako graniczny tzw. ucieczkowy.
W 1524 roku przejęli go protestanci, a w jego murach występowali wędrowni kaznodziejowie. Najsłynniejszym z nich był Daniel Caspar von Schwenckfeld, głoszący idee chrześcijańsko-komunistyczne. Zwalczali go zarówno ewangelicy, jak i katolicy, ale głoszone przez niego kazania trafiły na Śląsku na podatny grunt. W Twardociacach osiedlili się wyznawcy kaznodziei, a miejscowość stała się nieoficjalną stolicą sekty schwenckfeldystów. W opozycji do nich sprowadzono do miejscowości zakon Jezuitów, który długi czas nieskutecznie próbował nawracać opornych, nakładając na nich kary pieniężne. Kościół był rozbudowywany w 1701 i 1711 roku wg projektu włoskiego architekta Julio Simonettiego. W 1726 roku dobudowano wieżę wg projektu K. Hartmanna.
Ponownie płonął w tym samym roku i był odbudowywany.
Kres świetności przyszedł w 1945 roku, kiedy opuszczona świątynia zaczęła popadać w ruinę.
W 1975 roku rozebrano dach i próbowano zburzyć mury, ale poza zawaleniem jednego szczytu na szczęście się to nie udało.

Budowla długości 41 metrów i szerokości 25 metrów była jednym z największych kościołów ewangelickich w regionie. We wnętrzu mieściło się 2400 wiernych na miejscach siedzących. Dzisiaj jest kompletną ruiną, a w ostatnim czasie zagrożona jest także wieża, która jako jedyny element kościoła przetrwała nienaruszona. W krypcie kościelnej złożono szczątki posiadaczy wsi: von Braunów i Holzbergów. Spoczywały one w ozdobnych trumnach i sarkofagach do momentu, aż nie zainteresowali się nimi złodzieje.

źródło: