Zakłady Elektroniczne „Elwro” przy ul. Ostrowskiego powstały w 1959 r. z inicjatywy wrocławskich środowisk naukowych oraz władz Dolnego Śląska. Początkowo zajmowały się produkcją podzespołów radiowo-telewizyjnych i automatyki przemysłowej. W 1963 r. uruchomiono produkcję seryjną pierwszej maszyny cyfrowej własnej konstrukcji UMC-1. Wrocław stał się w ten sposób głównym centrum przemysłu komputerowego. Rok później rozpoczęto wytwarzanie komputerów II generacji - Odra 1003. W latach 1966-70 uzupełniły je modele typu Odra 1013, 1204 oraz maszyna do przetwarzania danych Odra 1304. W 1971 r. podjęto produkcję kalkulatorów elektronicznych na układach ICL we współpracy z firmami japońskimi. W 1972 r. rozpoczęło się wytwarzanie komputerów II generacji typu Odra 1305 i 1325. W tym samym roku wykonano pierwszą maszynę cyfrową R-30, a w 1974 r. serię prototypową maszyn cyfrowych R-32 jednolitego systemu państw RWPG. Ich produkcja seryjna rozpoczęła się w 1975 r. W 1976 r. Elwro zostało połączone z Wrocławskim Przedsiębiorstwem Pomiarów i Automatyki Elektronicznej w Centrum Komputerowych Systemów Automatyki i Pomiarów Mera-Elwro. Produkcja rozszerzyła się o aparaturę pomiarową do analizy parametrów fizycznych i chemicznych, stosowaną w ochronie środowiska. W 1978 r. rozpoczęto produkcję monitorów jakości wody i chromatografów gazowych, a w 1980 r. produkcję systemów teleprzetwarzania oraz pierwsze laboratoria mobilne do badania jakości wody. W 1983 r. uruchomiono produkcję mikroprocesorów profesjonalnych Elwro-801, wyposażonych w oprogramowanie firmy Microsoft. Wyroby Elwro sprzedawano poza granicami Polski w krajach RWPG oraz w Jugosławii, Chinach, Francji i RFN i Turcji. W końcu lat 80. kryzys gospodarczy ogarniający kraje obozu komunistycznego ograniczył ilość i wartość zamówień i doprowadził do zapóźnienia technologicznego oraz problemów finansowych przedsiębiorstwa. Został najpierw przekształcony, a następnie odsprzedany koncernowi Siemens. Wkrótce potem został zlikwidowany przez nowego właściciela.

www.wroclaw.pl

Jeden z ciekawszych przypadków zmiany nazwy w 1990 r. Ulicę Mikołaja Ostrowskiego (radziecki pisarz, autor "Jak hartowała się stal") zastąpiono Aleksandrem Ostrowskim (rosyjski dramaturg).