Powstał w 1910 roku z inicjatywy władz miasta, na terenach dawnych lasów miejskich, sięgających znacznie dalej na północ niż obecny park (obejmowały m.in. tereny obecnego szpitala, kościoła i wytwórni filmowej). Jest to jeden z największych i najpiękniejszych parków w Łodzi. Dawna nazwa brzmiała "Ogród przy ulicy Pańskiej", od roku 1917 - park nosi imię księcia Poniatowskiego.



Park posiada oryginalny plan przestrzenny, symetryczny i regularny, z alejkami, zakątkami, trawnikami. Plan parku łączył w sobie elementy naturalnego parku angielskiego i kształtowanego ręką ogrodnika parku francuskiego. Wnętrze na osi wsch.-zach. pozostaje otwartą przestrzenią z urządzoną zielenią niską. Pozostałą porasta drzewostan, który w części jest pozostałością po lasach miejskich. Aby ziścić ideę projektanta, w ciągu kilku lat wycięto półtora tysiąca drzew iglastych a w ich miejsce wykonano nasadzenia blisko 100 tys. drzew i krzewów.



W czasie II wojny zniszczone zostało także dno stawu, które odbudowane zostało dopiero w 1957 r. Pamiątką po wojnie są dwa cmentarze żołnierzy radzieckich i polskich poległych w styczniu 1945 roku. Do 11.1991 stał tu również pomnik "wdzięczności" Armii Radzieckiej. Odsłonięto go 18 listopada 1945. W nocy z 11 na 12 lutego 1946 został wysadzony w powietrze. Po odbudowie ponowne odsłonięcie nastąpiło 7 listopada 1946 – z okazji rocznicy rewolucji październikowej. Przy wzniesieniu pomnika wykorzystano płyty nagrobków z cmentarzy ewangelickiego i żydowskiego.

Teren parku kurczył się stopniowo, najpierw powstał szpital Rosyjskiego Czerwonego Krzyża na rogu dawnej ul. Anny (obecnie Mickiewicza) i Pańskiej, rozbudowany w latach 30. jako szpital wojskowy IV DOK, a w 1925 rozpoczęła się budowa kościoła Matki Boskiej Zwycięskiej przy zbiegu ulic Łąkowej i Anny. W latach 70. XX w. park został przecięty szerokim pasem obecnej Alei Mickiewicza i obecnie ma kształt zbliżony do prostokąta.



Źródło: