Kamienica Kranichowska, zwana także Simonettich. W XIV w. powstał tu drewniany dom, na miejscu którego powstała w XV w. dla toruńskiego kupca Michała Kranicha, późniejszego burmistrza Warszawy. Kolejnymi właścicielami byli kupcy: Jan Badowski, Wojciech i Jan Grzybowicz i Piotr Wemmer. W 1666 ówczesny właściciel, Simonetti, rozbudował kamienicę do dzisiejszych rozmiarów. W 1669 jednak kamienica była już w posiadaniu Jerzego Jesskina, kiedy to poważnie spłonęła. W XVIII w. właścicielami byli Grotthoffowie, w poł. XIX w. Maria Stefanowska. Stała się czynszówką dla ubogich. Od strony Zapiecka zachowało się oryginalne nadproże z datą 1666. W 1944 została zniszczona do parteru, odbudowano ją w latach 1952-3 wg proj. Andrzeja Węgrzeckiego dla Ministerstwa Poczt i Telegafów. W narożniku umieszczono po wojnie zegar podarowany przez cech zegarmistrzów warszawskich, dzieło Mieczysława Januszkiewicza i tablicę upamiętniającą odbudowę starówki z napisem Rynek Starego Miasta Pomnik Kultury Narodowej i walk rewolucyjnych Ludu Warszawy zwalony w gruzy przez faszystowskich okupantów w 1944 roku Rząd Polski Ludowej z ruin podźwignął w latach 1951-1953 .