Adres: Schlachthofstrasse 6/7.

Rzeźnia miejska była prawdopodobnie najnowocześniejszą tego typu rzeźnią na Pomorzu, kiedy została oddana do użytku 27 października 1896 roku.W tym czasie miasto kosztowało miasto 423 000 marek za ten kompleks, który składał się z dwóch budynków mieszkalnych zwróconych w stronę ulicy z przeznaczeniem na administrację i oficjalne mieszkania dla urzędników państwowych.Kompleks obejmował dwa budynki mieszkalne dla administracji i urzędników, halę uboju, pomieszczenia dla zwierząt, chłodnię, laboratorium i oczyszczalnie ścieków. Autorem projektu był Heinrich Denekeen, który odpowiadał za projekt budowy wieży ciśnień i renowacji kościoła Mariackiego.

Technicznie najnowocześniejsze w tamtym czasie rzeźnie i stajnie były rozmieszczone w kształcie podkowy na dużym terenie, z dużym i małym inwentarzem z jednej strony i świniami z drugiej strony.Rzeźnia koni i rzeźnia bydła chorego znajdowały się na tyłach posesji w kierunku Ihny. W tamtym czasie chłodzenie było już wyposażone w amoniak wg systemu Linde, na zewnątrz cegła, wewnątrz najlepsze kafelki. Ścieki oczyszczano mechanicznie przez zlewozmywaki i specjalne sita, reszta spływała do Ihny. Dostępnych było tutaj 20 samych komórek chłodzących. Czynsz za celę na jedno lato wynosił 75 marek.

Na przykład w ciągu jednego roku (1897) zaraz po otwarciu ubito tu 2193 bydła, 2824 cieląt, 5172 owiec, 8983 świń i 57 koni. Na północy znajdował się rynek bydła. Cały kompleks miał połączenie kolejowe z Kleinbahn, ale także z Reichsbahn. W 1903 roku kosztem 95 000 marek podłączono obory dla bydła, która jako szczególna pomorska specjalność posiada własne urządzenia do przyjmowania dużych stad gęsi i prawdopodobnie w niedalekiej przyszłości będzie musiała przejść znaczną rozbudowę.

(W.S)

(Do potwierdzenia czy PUR był tutaj)

 Państwowy Urząd Repatriacyjny kierował pierwszych tułaczy, do dawnego obozu przejściowego, do baraków przy starej rzeźni. Choć trudno to dzisiaj zrozumieć nie było to jednak w tym czasie nic wyjątkowego. Dawne obozy dla robotników przymusowych, jeńców wojennych, a nawet kacety nie zawsze pozostawały puste… Często wykorzystywała je Armia Czerwona, ale też polska administracja. Ten ostatni przypadek zdarzył się właśnie w Stargardzie. Obóz przejściowy zamieniono na punkt PUR. W barakach można było bowiem dać schronienie wielu osobom. To o tym punkcie pisano, że jest tam studnia, kuchnia parowa i piec do chleba. Punkt mógł przyjąć do 1000 osób, co na tamten czas – wiosny 1945 roku – stanowiło dużą liczbę. (MAH Stargard)