Ruiny zamku położone są na lessowym wzgórzu. Pozostałości po zamku przebadane zostały w badaniach archeologicznych w latach 1964- 65 prowadzonych przez Zakład Architektury Polskiej Politechniki Wrocławskiej. Pierwszy pisany dokument wymieniający zamek pochodzi z roku 1317 kiedy właścicielami warowni byli Dziersław i Ostasz z Bejsc. Z roku 1399 pochodzi następny dokument pisany sporządzony podczas sprzedaży zamku przez Jana z Bejsc kasztelanowi żarnowskiemu Klemensowi z Kurowa herbu Szreniawa. Wartość zamku oszacowano wówczas na niewielką stosunkowo kwotę 550 grzywien. W latach 60 tych XV wieku zamek przeszedł w posiadanie rodziny Zbąskich a następnie Oleśnickich oraz Samborzeckich. Badania ujawniły fakt dwóch etapów wznoszenia zamku. W pierwszym etapie, najprawdopodobniej na miejscu wcześniejsze drewniano ziemnej warowni powstało założenie z miejscowego kamienia z murami obwodowymi na planie wydłużonego wieloboku. W północnej części założenia do muru obwodowego dostawiony był wydłużony, jednotraktowy budynek mieszkalny. W części południowej umieszczono wjazd główny. Wjazd poprzedzony był zapewne mostem zwodzonym przerzuconym nad fosą oddzielającą cypel od płaskowyżu. Na drugi etap przypadający na przełom XV i XVI wieku składa się budowa drugiego domu mieszkalnego wzniesionego z kamienia i cegły, również jednotraktowego ale trójkondygnacyjnego. Nowy dom zlokalizowany był przy południowej kurtynie. Nowy wjazd umieszczono w południowo zachodnim narożniku założenia. Poprzedzony został jak w przypadku pierwszego wjazdu mostem zwodzonym.
Źródło: