Kościół zbudowany został w 1555 r. w stylu późnego gotyku z wyraźnymi wpływami architektury renesansowej (tzw. gotyk mazowiecki).
Podupadłą w skutek wojen szwedzkich świątynię, odrestaurowano w 1736 r. z inicjatywy Aleksandra Sułkowskiego, starosty piaseczyńskiego. Wówczas kościół przebudowano, nawiązując wystrojem wnętrz do baroku.
Kościół ma cechy późnogotyckie. Zbudowany został z cegły bez użycia tynków (z wyjątkiem szczytów fasad). Jest jednonawowy, na planie prostokąta.
Na osi fasady w arkadowej wnęce znajduje się późnobarokowa rzeźba św. Jana Nepomucena.
Prezbiterium oddzielono od nawy ostrołukiem, gdzie niegdyś umieszczona była belka tęczowa z Grupą Ukrzyżowania, z której zachował się krzyż z XVI w. (obecnie w nowej, bocznej kaplicy św. Krzyża). Drugi zachowany krzyż z postacią Marii Magdaleny, rokokowy z 2. poł. XVIII w. znajduje się w prezbiterium.
Z roku 1555 pochodzą fragmenty malowideł przedstawiające Mękę Pańską, odkryte w części prezbiterialnej.
W ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Trójcy z pierwszej połowy XVIII w. W dwóch ołtarzach bocznych zwieńczonych rzeźbami aniołów znajdują się obrazy: Matki Boskiej z Dzieciątkiem (z ok. poł. XVIII w.) oraz św. Anny ze św. Joachimem nauczających Marię (z XVIII/XIX w.)