Fontanna Alegoria Walki i Zwycięstwa (Studnia Walki i Zwycięstwa) – fontanna oraz rzeźby (pomniki) Walka i Zwycięstwo położone we Wrocławiu przy placu Jana Pawła II w ciągu Promenady Staromiejskiej biegnącej wzdłuż fosy miejskiej. Obiekt utrzymany jest w stylu neobarokowym. Autorami są: architekt Bernard Sehring oraz rzeźbiarz Ernst Seger. Fundatorem fontanny był komitet budowy pomnika Bismarcka, który na jej budowę przeznaczył środki finansowe jakie mu pozostały z budowy Pomnika Bismarcka. Fontanna powstała jako spójna kompozycja, część, kontynuacja Pomnika Bismarcka, połączona z nim promenadą, stąd również stosowano do tej budowli określanie takie jak Bismarck-Brunnen – Fontanna Bismarcka. Fontanna powstała w 1905 roku, a odsłonięcie nastąpiło w sierpniu tegoż roku. Obiekt wpisany został 7.10.1980 roku do rejestru zabytków pod numerem 363/Wm.
Cała kompozycja składa się z trzech zasadniczych elementów. Są to dwa pomniki (rzeźby ustawione na postumentach) oraz fontanna umieszczona pomiędzy nimi, połączona z pomnikami łukowatymi ramionami, nieco wyniesiona ponad przyległy teren, do której prowadzą schody. Obie rzeźby przedstawiają młodego atletę, siłacza (Samsona) i lwa. Pierwsza rzeźba (wschodnia) przedstawia młodego atletę walczącego z lwem, co stanowi alegorię walki, a druga (zachodnia) przedstawia tego samego siłacza siedzącego już na pokonanym zwierzęciu, co z kolei stanowi alegorię zwycięstwa. Fontanna ma formę talerzowej czaszy z wazą wieńczącą cokół, który umiejscowiony jest pośrodku basenu. Woda spływa z niej kaskadowo do dwóch pozostałych, koncentrycznych zbiorników.
W wyniku zniszczeń wojennych przez kilka lat rzeźba Zwycięstwo pozbawiona była głowy. Cały obiekt został odrestaurowany w 1955 roku. W 1970 roku nastąpiło jego przeniesienie, o kilka metrów, w kierunku południowym. Współcześnie obiekt znajduje się pod opieką Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta. Nowym elementem stała się zainstalowana tu iluminacja.
Na cokole części "walka" jest wykuta data budowy i nazwisko Ernsta Segera.

Wikipedia

Uchwałą Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1967 r. powołano do życia Wrocławskie Zakłady Badawcze i Projektowe "Cuprum". Dla nadania tej placówce większej rangi, utworzono radę naukową pod przewodnictwem prof. dr inż. Bolesława Krupińskiego - przewodniczącego Państwowej Rady Górniczej. Właśnie w "Cuprum" zaprojektowano Legnicko-Głogowski Okręg Miedziowy z własnym systemem infrastruktury technicznej, zapleczem socjalnym i biurowym, zakładami mechanicznymi, remontowymi, bazami transportu samochodowego i kolejowego, w tym kopalnie miedzi Lubin, Polkowice, Sieroszowice, Rudna oraz liczne obiekty na terenie hut miedzi "Głogów", "Legnica", "Cedynia".

Plac powstał w pierwszej połowie XIX w. po zdobyciu Wrocławia przez wojska napoleońskie, a następnie wyburzeniu Bramy Mikołajskiej w 1820 r. W dwa lata później nad fosą przerzucono nowy most zwany Królewskim (Königsbrücke). W tym czasie plac miał kształt prostokąta o powierzchni ok. 0,5 ha i zabudowany był od zachodu w podkowę z zamkniętymi narożnikami.
Wtedy plac określany był jako An der Königsbrücke (Przy Moście Królewskim). Lecz już wkrótce wzwiązku z szybkim rozwojem miasta zaszła potrzeba przebudowy placu. W 1866 r. został on powiększony do 1,5 ha, zlikwidowano most zasypując fosę oraz zmieniono nazwę na Königs Platz (Plac Królewski). Na początku XX w. w osi fosy wzniesiono na północy pomnik Bismarcka, a naprzeciwko fontannę wraz z grupą rzeźb Walka i Zwycięstwo. Jeszcze przed wojną planowano podwyższyć zabudowę zachodniej strony placu do 5 kondygnacji lecz do realizacji nigdy nie doszło.

W czasie walk o Festung Breslau zabudowa placu została w większości zniszczona. Ocalał jedynie gmach zajmowany obecnie przez Akademię Muzyczną oraz fontanna. W kolejnych latach w ramach odbudowy placu wzniesiono zupełnie niepasujący budynek Cuprum, a także w miejscu dawnego banku braci Alexander wzniesiono nowy budynek szpitala im. Babińskiego. Dużo zmieniło się na początku lat 80. Właśnie wtedy przebudowano plac i utworzono pzejście podziemne (otwarte 24 marca 1984).
Początkowo nieoficjalnie plac nosił nazwę pl. Królewskiego, lecz już w 1946 r. zmieniono nazwę na Plac 1. Maja. Obowiązywała ona do 31 XII 2005 r. Od 1 stycznia 2006 r. patronem placu jest papież Jan Paweł II.