Rzeka w południowo-zachodniej Polsce, w województwie dolnośląskim, lewy dopływ Odry, odwadniający znaczny obszar Sudetów Środkowych. Jej źródła znajdują się pod Leszczyńcem w Górach Suchych będących częścią Gór Kamiennych, na wysokości około 630 m n.p.m., powyżej Bartnicy, natomiast ujście - we Wrocławiu, na wysokości około 105 m n.p.m.

Długość rzeki wynosi około 95 km. Powierzchnia dorzecza obejmuje 1768 km². W swoim w górnym biegu rozdziela Góry Suche na południowym zachodzie oraz Góry i Pogórze Wałbrzyskie na zachodzie od położonych w jej zakolu na wschód Gór Sowich i części Wzgórz Włodzickich, ciągnących się na południowym wschodzie. Jej górski bieg powyżej krawędzi na linii sudeckiego uskoku brzeżnego w Bystrzycy Górnej liczy około 26 km. Poniżej rzeka przepływa przez Przedgórze Sudeckie i Nizinę Śląską. W dolnym biegu koło Wrocławia utworzono w 1998 r. Park Krajobrazowy Dolina Bystrzycy.

Na Bystrzycy znajdują się 2 sztuczne zbiorniki: Jezioro Lubachowskie koło Zagórza Śląskiego w górnym biegu oraz Jezioro Mietkowskie koło Mietkowa w środkowym.

Nad Bystrzycą leży Świdnica, 3 mniejsze miasta: Głuszyca, Jedlina-Zdrój i Kąty Wrocławskie oraz Leśnica - administracyjnie część Wrocławia.

Dopływy Bystrzycy:

 największe:

• Piława

• Czarna Woda

• Strzegomka

 pozostałe:

• Witoszówka

• Walimka

• Kosarzewka

• Łękawica

• Młynówka

• Podolszyna

• Rogozówka

• Ryńka

• Stabłówka

• Stanówka

Wrocławskie mosty na Bystrzycy:

• most Brodzki

• most Jarnołtowski

• most Marszowicki

• most Ratyński

• mosty Średzkie

• kładka Złotnicka



Źródło: [

Wikipedia] ([ autorzy])

Licencja: [ GFDL]

Odra (czes. i dł. Odra, niem. Oder, gł. Wodra, łac. starożytna Suevus, łac. średniowiecza Oddera (w Dagome iudex), Odera; łac. renesansowa Viadrus (od 1543)) – rzeka w Europie Środkowej, w zlewisku Morza Bałtyckiego, na terenie Czech, Polski i Niemiec. Pod względem całkowitej długości jest drugą (po Wiśle) rzeką Polski. Biorąc pod uwagę tylko jej część w granicach Polski jest trzecią rzeką pod względem długości (po jej dopływie Warcie).

Rzeka ma długość 854,3 km, z czego 742 km w Polsce. Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce.

Wypływa na wschodzie Czech, w Górach Odrzańskich w Sudetach Wschodnich, na wysokości 634 m n.p.m.; uchodzi do Roztoki Odrzańskiej, będącej zatoką Zalewu Szczecińskiego, w północno-zachodniej części Polski, przy północnej granicy miasta Police.

Największymi miastami nad Odrą są: Ostrawa w Czechach oraz Opole, Wrocław i Szczecin w Polsce.

Odra swoje źródło ma na południowo-wschodnim zboczu wzgórza Fidlův kopec w Górach Odrzańskich na wysokości 634 m n.p.m. Płynie przez Bramę Morawską, poniżej przez Śląsk. W górnym biegu pomiędzy Boguminem a ujściem Olzy na krótkim odcinku jest rzeką graniczną między Polską a Czechami, a w dolnym – od ujścia Nysy Łużyckiej (w km 542,4) stanowi granicę między Polską i Niemcami przez 161,7 km długości swojego biegu. Powyżej Gryfina we wsi Widuchowa, na 704,1 km biegu, Odra rozdziela się na dwa nurty – Odrę Wschodnią (która przechodzi w Regalicę do jeziora Dąbie) oraz płynącą przez centralne dzielnice Szczecina i omijającą od zachodu jezioro Dąbie – Odrę Zachodnią. W okolicy Szczecina, na Międzyodrzu, płynie już kilkoma korytami, z których główne to (oprócz Odry Wschodniej i Zachodniej) Duńczyca, Parnica i Święta. Odcinek rzeki w Policach utworzony przez połączenie Odry Zachodniej i wód wypływających z jeziora Dąbie poprzez Iński Nurt, Babinę aż do ujścia do Roztoki Odrzańskiej nosi nazwę Domiąży.

Północna część Odry Zachodniej, począwszy od północnego mostu Trasy Zamkowej w Szczecinie, należy do akwenu polskich morskich wód wewnętrznych.

Średni spadek rzeki w jej górnym biegu wynosi 7,2‰, poniżej Bramy Morawskiej spadek zmniejsza się do 0,33‰, a średni spadek na całej długości wynosi 0,74‰.

Dzięki uregulowaniu całego koryta Odra jest najdłuższą śródlądową drogą wodną w Polsce. Nazwana Odrzańską Drogą Wodną była żeglowna od ujścia Opawy. Po powodziach z 1997 - Powódź tysiąclecia oraz z 2010 jest żeglowna od Śluzy Koźle długość odcinka żeglownego zmniejszyła się z 761 km do 646 km. Skanalizowana od Kędzierzyna-Koźla do Brzegu Dolnego, była wykorzystywana przez kraje środkowoeuropejskie nie mające dostępu do morza.

Kanalizacja Odry odbyła się w dwóch etapach. Pierwszy zrealizowano w latach 1888 - 1897, skanalizowano wówczas odcinek od Koźla do ujścia Nysy Kłodzkiej, wybudowano 12 stopni wodnych ze śluzami komorowymi. Szybko jednak okazało się, że jest to niewystarczająca liczba i w latach 1907 - 1922 w ramach drugiego etapu powstało 10 kolejnych stopni.

W dorzeczu Odry znajduje się 7 elektrowni wodnych (największa w Brzegu Dolnym o mocy 9,7 MW).

Na Odrze funkcjonuje kilka przepraw promowych, w tym na terenie województwa lubuskiego w Milsku, Pomorsku, Brodach i Połęcku. W Bytomiu Odrzańskim i Brzegu Dolnym działa przeprawa promowa.

Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce, co stanowi 32,9% powierzchni kraju. Dorzecze wykazuje asymetrię na korzyść dopływów prawobrzeżnych. Jego najwyższym punktem jest wierzchołek Śnieżki (1602 m n.p.m.).

Największymi lewobrzeżnymi dopływami są rzeki wypływające w Sudetach, m.in. Opawa, Nysa Kłodzka, Bystrzyca, Kaczawa, Bóbr i Nysa Łużycka; wśród dopływów prawobrzeżnych wyróżnia się najzasobniejszy w wodę i najdłuższy dopływ Odry - Warta, poza tym m.in. Mała Panew, Barycz i Ina.

Kanały śródlądowe łączące się z Odrą:

* Kanał Gliwicki (prawy, 98 km rzeki, Kędzierzyn-Koźle)
* Kanał Odra-Sprewa (lewy, 553 km rzeki, Eisenhüttenstadt)
* Kanał Finow (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Odra-Hawela (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Hohensaaten-Friedrichsthal (niem. Hohensaaten-Friedrichsthaler Wasserstraße, HoFriWa) (lewy, Odra Zachodnia, Hohensaaten)

Poprzez Wartę, jej dopływ Noteć i Kanał Bydgoski Odra posiada połączenie także z Wisłą.

Źródło [ Wikipedia]
Stare mapy rzeki Odry z 1896 roku można znaleźć na

Elektrownia ze względu na niewielki spad i przepływ, a co za tym idzie niewielką moc, należała do kategorii małych elektrowni wodnych. Była to elektrownia przepływowa. Wybudowana została w 1924 roku. Projektantami elektrowni byli bracia Huber. Po wojnie uruchomienie elektrowni nastąpiło w latach 1947-1948. Wyłączona została z eksploatacji pod koniec lat 70. XX wieku, a do początku lat 80 zdemontowano urządzenia hydrotechniczne; budynek pozostał i pełni funkcje mieszkalną.
Przyczyną likwidacji elektrowni, oprócz jej wyeksploatowania i co za tym idzie złego stanu technicznego urządzeń oraz brak rentowności, było również zmniejszenie przepływu i niedostateczne zasilanie w wodę elektrowni spowodowane budową Zbiornika Mietków.
Elektrownia wyposażona była w dwie turbiny Francisa firmy Briegleb Hansen o mocach odpowiednio: 58 kW i 55 kW, łącznie moc instalowana 113 kW. Spad przy normalnym poziomie piętrzenia wynosił 1,39 m. W elektrowni zastosowano generator synchroniczny firmy SIEMENS – przeniesienie napędu następowało za pośrednictwem przekładni zębatych.

Źródło

Źródło