Koloruj
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › ul. Sewerynów › Pałac Gozdzkich - de Nassau |
Lata 1790-1795 , Widok ruin sali w pałacu Gozdzkich. Wizerunek via
|
Na stronie od 2021 marzec
5 lat 0 miesięcy 17 dni |
 |
pałace
|
Pałac zaprojektowany przez Szymona Bogumiła Zuga, zbudowano w 1780 roku na miejscu wcześniejszego barokowego pałacu z lat 1709-1733, spalonego w 1776 lub 1777 roku. Starszy pałac należał najpierw do Lubomirskich, a potem do Gozdzkich. W 1754 pałac stał się własnością Barbary z Małachowskich Gozdzkiej i Wkrótce nastąpiła jego przebudowa - dobudowano boczne skrzydła i zmieniono elewację. Na skarpie rozpoczęto wznoszenie dużego ogrodu z kanałem na osi pałacu. W 1771 roku spadkobierczynią pałacu została Karolina Gozdzka, która w 1773 wyszła za ks. Janusza Sanguszkę. W 1777 barokowy pałac spłonął.
Odbudowę już w stylu klasycystycznym rozpoczął Janusz Sanguszko, ale faktyczne prace budowlane rozpoczęły się dopiero w 1780, kedy to po rozwodzie z Sanguszką Karolina Gozdzka wyszłaza mąż za księcia Karola de Nassau. Od jego nazwiska znajdujące się poniżej ogrody nazwano Dynasami. Budowla stała krótko, bowiem już w roku 1788 została znszczona w pożarze. Ocalało - lub zostało odbudowane - jedynie południowe szkrzydło gmachu, włączone w 1846 w obrys budynku zwanego Sewerynowem. Ostatnie relikty pałacu zostały usunięte wraz z rozbiórką Sewerynowa w latach 1934-1937.
W przeszłości ulica dochodziła do ówczesnej ul. Aleksandria (obecnie ul. Kopernika), obejmując część dzisiejszej ul. Bartoszewicza. Nie dochodziła jednak do Oboźnej, kończąc się ślepo.
Od końca XVII wieku w miejscu dzisiejszych kamienic nr 6 i 8 istniał dwór Aleksandria, będący siedzibą właścicieli jurydyki Aleksandria. W XVIII wieku dwór stał się własnością marszałka wielkiego koronnego Józefa Karola Lubomirskiego, który wybudował tu większy pałac. W 1754 rezydencja przeszła w ręce Barbary Gozdzkiej, a następnie od 1771 – Karoliny Gozdzkiej, która po rozwodzie z księciem Januszem Sanguszką wyszła za mąż za księcia Karola de Nassau-Siegen. Od jego nazwiska tereny pod skarpą i późniejszą ulicę nazwano Dynasami. Na miejscu pałacu powstał nowy, znacznie okazalszy, według projektu Szymona Bogumiła Zuga. Pałac ten jednak w 1788 uległ zniszczeniu wskutek pożaru.
W 1845 hrabia Seweryn Uruski kupił część gruntu z ruiną pałacu, a następnie wybudował tu targowisko zwane Sewerynowem, które dało nazwę dzisiejszej ulicy. Główną budowlą targową była długa hala w kształcie litery L, z arkadami, zaprojektowana przez Franciszka Marię Lanciego. W latach 1935-1937 budynek rozebrano i wybudowano nowoczesne domy, stojące przy obecnych ul. ul. Sewerynów i Bartoszewicza.
W roku 1926 przy ulicy Sewerynów 3 zbudowano kościół anglikański wraz z kompleksem zabudowań, zburzony w czasie II wojny światowej. Po wojnie działkę należącą do anglikanów przejęło państwo komunistyczne. Obecnie na miejscu kościoła znajduje się zaplecze Teatru Polskiego.
Nieopodal istniała też ulica Sewerynówka, której nadano później nazwę ul. Emiliana Konopczyńskiego – założyciela funkcjonującej tam do dziś szkoły.
Ważniejsze obiekty
- funkcjonalistyczny "wieżowiec" projektu Ludwika Paradistala (nr 4)
- kamienica Stowarzyszenia Mieszkaniowego Spółdzielczego Profesorów UW, w której mieszkało kilkudziesięciu wybitnych polskich naukowców (nr 6)
- hostel „Helvetia” (nr 7)
- dom zakonny Zgromadzenia Sióstr Sług Jezusa (nr 8)
- Scena Kameralna Teatru Polskiego