Pomnik Nikosa Belojannisa został zbudowany w roku 1973 z inicjatywy Greków mieszkających we Wrocławiu. Belojannis był działaczem komunistycznym, partyzantem Greckiej Armii Narodowowyzwoleńczej ELAS oraz Demokratycznej Armii Grecji, który wraz z tysiącami swoich rodaków uzyskał azyl polityczny w Polsce w związku z toczącą się w Grecji wojną domową. W latach 1949-50 mieszkał w Zgorzelcu, następnie potajemnie powrócił do Grecji, gdzie po kilku miesiącach został pojmany następnie skazany na śmierć i stracony dnia 30 marca 1952. W pierwszą rocznicę jego śmierci odsłonięto w tym miejscu niewielki, ceglany obelisk upamiętniający postać Belojannisa. Miejsce wybrano nieprzypadkowo, gdyż w zespole budynków przy ulicy Stabłowickiej mieszkały rodziny greckich uchodźców. Gdy ceglany obelisk zaczął niszczeć postanowiono go zastąpić bardziej trwałym i okazałym pomnikiem. Odsłonięcie nowego pomnika nastąpiło w trzydziestą pierwszą rocznicę śmierci Belojannisa, dnia 30 III 1973.
Pomnik wykonany z piaskowca przedstawia profil głowy Belojannisa na tle powiewającego sztandaru, na cokole umieszczono napisy w języku greckim i polskim. W roku 1974 w Krościenku w Bieszczadach odsłonięto pomnik, który jest kopią wrocławskiego egzemplarza.
Chociaż zarówno Zygmunt Antkowiak, jak i Janusz Przyłęcki w swoich monografiach wrocławskich pomników podają, że nie udało ustalić się autora pomnika, jego autorstwo można przypisać rzeźbiarzowi i medalierowi Stanisławowi Pietrusie, jego nazwisko wraz z datą widoczne jest na tylnej stronie cokołu.