Formalnie elektrownia położona jest w obrębie wsi Lublewo Gdańskie, ponieważ powstała po wschodniej stronie starego koryta Radunii, wzdłuż którego przebiegała i do dziś przebiega granica pomiędzy tą wsią i Łapinem. Jednak funkcjonalnie obiekt powiązany jest z Łapinem (dojazd, media) przy jednoczesnym oddaleniu od centrum Lublewa wynoszącym ponad 3 km i braku bezpośredniego dojazdu.

 

Elektrownię Wodną Łapino wybudowano w 1927 roku jako piątą elektrownie wodną na Raduni. Właścicielem nowej elektrowni był Senat Wolnego Miasta Gdańska, choć pierwotnym inwestorem przedsięwzięcia był Ferdynand Schichau. Po przegranym procesie o Radunię zmuszony był oddać inwestycję Senatowi WM Gdańska.

Elektrownia Wodna Łapino jest najwyżej położoną elektrownią kaskady rzeki Raduni. Jest elektrownią derywacyjną zbiornikową ze zbiornikiem o wyrównaniu półdobowym. Zbiornik wypełnia naturalną dolinę Raduni.

W wyniku budowy zapory i spiętrzenia rzeki pod wodą znalazła się stara papiernia, tartak, las, droga oraz kilka zabudowań gospodarczych. Woda spiętrzona w zbiorniku za pomocą rurociągu żelbetowego biegnącego przez korpus zapory jest kierowana do turbin. W budynku elektrowni rurociąg żelbetonowy przechodzi w stalowy, który rozprowadza wodę do dwóch turbin. Turbiny te wyprodukowały zakłady Schichau Elbing w 1925 roku.

W elektrowni Łapino prawdopodobnie po raz pierwszy na ziemiach polskich zastosowano rurociągi stalowe spawane elektryczne, zaledwie w kilka lat po wynalezieniu tej metody.

W elektrowni zainstalowana jest trzecia turbina, czynna do dziś - o mocy 7 kW, dla potrzeb własnych elektrowni.

Niezwykle oryginalnym i unikatowym urządzeniem inżynierskim jest jaz burzowy, znajdujący się po lewej stronie elektrowni. Jaz ma zamknięcie segmentowe samoczynne z przeciwwagą. Podobne zamknięcia jazów stosowano w elektrowniach szwajcarskich i hiszpańskich na początku lat dwudziestych. Jaz wyposażony jest dodatkowo w klapę lodową. Poniżej jazu znajduje się czterostopniowa kaskada odprowadzająca wodę do kanału odpływowego elektrowni.

Łapino było jedną z elektrowni najbardziej zniszczonych w trakcie działań wojennych. Odbudowa i uruchomienie nastąpiło zimą 1945 roku przez ekipę kierowaną przez prof. Alfonsa Hoffmanna. Zniszczony od bomb lotniczych jaz burzowy został ostatecznie naprawiony i doprowadzony do pierwotnej sprawności w roku 2001.

br />


W skład hydrowęzła Łapina wchodzą:



1. zapora ziemna z ekranem gliniastym; śr. wys. 9,0 m, max wysokość od stopy 12,50 m, długość 552,0 m,

2. zbiornik o pojemności energetycznej 0,53x10 m,

3. kanały otwarte i zamknięte o łącznej długości 870 m,

4. jaz klapowy z przeciwwagą o świetle 10,0 m z kaskadą,

5. elektrownia wodna.







rok budowy: 1927

powierzchnia zlewni: 650 km2

średni przepływ: 5,18 m3/s

moc instalowana: 2294 kW

przełyk instalowany: 22,07 m3/s

rzędna piętrzenia: 99,80 m npm

spad: 13,8 m

średnia roczna produkcja: 4,19x10 (do 6) kWh

ilość turbozespołów: 2



/p>