Kościół Świętego Ignacego Loyoli z 1750 r. Zbudowany przez Jezuitów. W latach 1773 – 1955 jako prywatna kaplica. Remontowany w latach 1993 – 2000. W 2004 r. przyznano nagrodę za wykonane prace konserwatorskie.



Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie z zakrystią z lożą kolatorską na piętrze. Wieża kwadratowa od frontu, częściowo osadzona na nawie. Zwieńczona dachem namiotowym z sześcioboczną wieżyczką z hełmem stożkowym. Dach dwukalenicowy, kryty gontem. Wewnątrz strop płaski z fasetą w nawie i sklepienie kolebkowe w prezbiterium. Chór muzyczny, wsparty na dwóch słupach z parapetem zdobionym rzeźbami i obrazami. Prospekt organowy rokowy z 2 poł. XVIII w. Polichromia iluzjonistyczna w stylu rokokowym z 1763 r., autorstwa Krzysztofa Chamskiego. Wyposażenie rokokowe z okresu budowy kościoła: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne i ambona. W ołtarzu bocznym rzeźby Indian, odniesienie do działalności misyjnej. Zachowane dwa epitafia malowane jezuitów z 2 poł. XVIII w. Dzwonnica drewniana z 2001 r., Zbudowana na planie kwadratu z blaszanym dachem dwuspadowym. Ogrodzenie drewniane. Źródlo