Dzieje i działalność Zespołu Szkół Rolniczych w Ksawerowie/Widzewie są ściśle powiązane z sąsiadującym z nimi Pałacem Ksawerowskim. To tam przez pierwsze lata istnienia tej placówki szkolnej mieściła się baza szkolna i internat dla zamiejscowych uczniów. W pałacu oprócz szkół średnich o kierunku rolniczo-ogrodniczym usytuowana była utworzona w Łodzi Wyższa Szkoła Gospodarstwa Wiejskiego. Dopiero w roku 1954 szkoły rolnicza i ogrodnicza przeniosły się do nowego, budowanego przez cztery lata, dwupiętrowego budynku, który do dziś jest miejscem nauki uczniów obecnego Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego. Baza dydaktyczna w ciągu wielu lat działalności szkół znacznie się powiększyła, zbudowano również nowy internat. Przez lata swego istnienia szkoła przechodziła liczne reorganizacje, dostosowując swój profil nauczania do zapotrzebowania rynku. Obecnie nauczanie prowadzone jest w kilku zasadniczych kierunkach, takich jak: gastronomia, architektura i ogrodnictwo, mechanizacja, czy odnawialne źródła energii. Prowadzone jest również kształcenie/dokształcanie dorosłych.

W dniu 28 kwietnia 1986 roku odbyła się  uroczystość nadania szkole imienia mjr. pil. Władysława Szcześniewskiego. Dlaczego szkole rolniczej patronuje lotnik wojskowy? Otóż w przygotowaniach do nieuchronnie zbliżającej się wojny z Niemcami okolice pałacu w Ksawerowie zostały wytypowane jako miejsce stacjonowania jednostek lotniczych działających w ramach  Armii "Łódź". Do tego zadania wyznaczono III/6 Lwowski Dywizjon Myśliwski. Polowe lotnisko Widzew, na którym miały wylądować samoloty stanowiły świeżo wykoszone rżyska w pobliżu ksawerowskiego pałacu. 31 sierpnia 1939 r. wieczorem wylądował na nim III/6 Lwowski Dywizjon Myśliwski w sile 21 samolotów myśliwskich w tym dziewięć PZL 11c, dwa PZL 11a, dziesięć szt. PZL P7a  oraz samolot łącznikowy RWD-8. Samoloty wylądowały już po zmroku. Lądowisko oświetlały podpalone przez personel naziemny sterty słomy. W skład dywizjonu dowodzonego przez mjr. pil. Stanisława Morawskiego wchodziły dwie eskadry: 161 Eskadra Myśliwska (161 EM) dowodzona przez kpt. pil. Władysława Szcześniewskiego oraz 162 EM dowodzona przez por. pil. Bernarda Groszewskiego.

III/6 Lwowski Dywizjon Myśliwski miał za zadanie osłanianie wojsk lądowych Armii "Łódź" przed atakami lotnictwa niemieckiego oraz osłanianie Łodzi przed

bombardowaniem. Wykonanie tego zadania było bardzo trudne, biorąc pod uwagę fakt, że parametry techniczne samolotów nieprzyjaciela były zdecydowanie lepsze od naszych.

Lotnicy lwowscy wykonywali powierzone im zadanie z pełnym oddaniem. Piloci dywizjonu brali udział  w potyczkach z nieprzyjacielem zestrzeliwując samoloty wroga, ale i ponosząc straty własne. Starty bojowe i lądowania z lotniska Widzew trwały niezbyt długo, bo już 5 września padł rozkaz zmiany miejsca postoju w rejon Grójca. Podczas tego krótkiego etapu walk piloci dywizjonu zestrzelili 14 samolotów niemieckich, poległo przy tym 6 polskich lotników, a trzech zostało rannych. Bardzo dotkliwe były również straty w sprzęcie: zniszczonych zostało 18 polskich samolotów.

Życiorys patrona szkoły majora pilota Władysława Szcześniewskiego

Władysław Szcześniewski urodził się 19.06.1904 roku w Otwocku. Po maturze,w 1925 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej, a po jej ukończeniu kształcił się w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. W 1929 roku w stopniu podporucznika obserwatora podjął służbę w 1. Pułku Lotniczym w Warszawie. Tuż przed wybuchem II wojny światowej w 1939 roku w stopniu kapitana został przeniesiony do 6. Pułku Lotniczego we Lwowie. Objął tam dowództwo 161. Eskadry Myśliwskiej, wchodzącej w skład Lwowskiego III/6 Dywizjonu Myśliwskiego dowodzonego przez mjr. pil. Stanisława Morawskiego. Dywizjon wyposażony w samoloty PZL P-11 został przydzielony jako wsparcie lotnicze Armii „Łódź".

Po klęsce Polski przedostał się przez Rumunię, Jugosławię i Grecję do Francji, gdzie wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. W trakcie kampanii francuskiej (maj-czerwiec 1940 roku) dowodził polskim kluczem myśliwskim broniącym miast Nantes i St. Nazaire. Po kapitulacji Francji przedarł się do Afryki Północnej i przez Casablancę i Gibraltar dotarł do Wielkiej Brytanii. Po odbyciu przeszkolenia na samolotach angielskich objął dowództwo eskadry w 307. Polskim Dywizjonie Myśliwców Nocnych wyposażonych w samoloty „Defiant". Następnie został przeniesiony do 245. Dywizjonu Myśliwskiego RAF latającego na samolotach „Hurrican".

W 1941 roku objął dowództwo eskadry w organizowanym właśnie 315. Polskim Dywizjonie Myśliwskim. Dywizjon latał na samolotach „Spitfire". We wrześniu 1941 roku awansowany do stopnia majora objął dowództwo dywizjonu 315. W listopadzie tego roku, w trakcie lotu bojowego nad terytorium nieprzyjaciela, jego samolot został trafiony przez niemiecką artylerię przeciwlotniczą. W wyniku walki, jaka wywiązała się z niemieckim myśliwcem, został zmuszony do lądowania koło miasta Lille na terenie okupowanej Francji. Do końca wojny przebywał w niemieckim obozie jenieckim dla alianckich lotników Stalag Luft 3 w Żaganiu.

W czasie służby w lotnictwie wojskowym wylatał około 2 tysięcy godzin na kilkunastu typach samolotów. Wykonał około 100 lotów bojowych, z czego

27 nad terenem nieprzyjaciela. Zestrzelił 3 samoloty niemieckie.Za czyny bojowe został odznaczony: Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari,

dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Medalem Lotniczym, Bojową Odznaką Pilota oraz odznaczeniami francuskimi i angielskimi. Po powrocie do kraju w 1947 roku był zatrudniony poza lotnictwem. Od 1960 roku pracował jako główny nawigator Sekcji Nawigacji i Informacji Lotniczej w Polskich Liniach Lotniczych „LOT". Zmarł 22.07.1973 roku. Został pochowany w Warszawie.

Żródło: