Powstanie kościoła św. Elżbiety w Nowym Sączu związane jest z rozwojem kolei żelaznej w zaborze austriackim. W roku 1885 austriackie władze postanowiły rozbudować warsztaty naprawy taboru kolejowego.



Zbudowano także w pobliżu dworca kolejowego osiedle dla zatrudnionych robotników i ich rodzin na około cztery tysiące mieszkańców, nazwane później Kolonią Kolejową albo tylko Kolonią.



Władze kolejowe przystąpiły w roku 1897 do budowy na terenie wspomnianego osiedla, kaplicy w stylu romańsko - gotyckim.



Prace budowlane zakończono w 1899 roku. kaplica w tym samym roku została poświęcona przez księdza infułata Alojzego Góralika - proboszcza nowosądeckiego, który odprawił w niej pierwszą Mszę Świętą.



Ważną datą w historii kościoła św. Elżbiety by rok 1903, w którym to Jezuici z Nowego Sącza zobowiązali się do odprawiania w nim nabożeństw i opieki duszpasterskiej nad mieszkańcami Kolonii. Pomysł ten został sfinalizowany umową pomiędzy zakonem Jezuitów, a władzami Kolei Państwowych w dniu 18 grudnia 1903 roku.



Jezuici wprowadzili do ówczesnego kościoła św. Elżbiety nabożeństwa majowe i różańcowe w październiku, oraz uroczyste nowenny do św. Józefa i Serca Pana Jezusa.



Przy kaplicy powstała Sodalicja Mariańska; obejmująca dzieci, młodzież i osoby starsze, Bractwo Serca Pana Jezusa, Żywy Różaniec i Apostolstwo Modlitwy.



Praca duszpasterska Jezuitów, jak i działalność religijnych organizacji przyczyniły się do rozwoju życia religijnego robotniczego osiedla i wzrostu poczucia przynależności do wspólnoty Kościoła.



W tym czasie zaszły także zmiany w wyglądzie wnętrza kaplicy. Ojcowie Jezuici zainstalowali boczne ołtarze (Niepokalanego Poczęcia N.M.P., Świętego Stanisława Kostki i Najświętszego Serca Pana Jezusa), konfesjonały, stacje Drogi Krzyżowej i organy.



W 1914 roku na placu kościelnym ustawiono stojącą do dziś, figurę Serca Pana Jezusa, za ocalenie miasta z pożogi wojennej. Kościółek otrzymał także nowe, rzeźbione drzwi dębowe w wejściu głównym. Zostały one wykonane, pod kierunkiem arch. Leona Popławskiego przez pracowników zakładów kolejowych.



Opisany powyżej stan kaplicy św. Elżbiety utrzymał się do roku 1925, w którym przystąpiono do jej rozbudowy. W wyniku prac budowlanych poszerzono mury kościoła i przebudowano prezbiterium. Prace te zostały zakończone w 1931 roku. W sześć lat później umieszczono dzwony na wieży kościelnej, zrabowane przez Niemców podczas ostatniej wojny.



W tym samym roku tj. 1937 kościół św. Elżbiety stał się świątynią nowo powstałej parafii pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. W ołtarzu głównym umieszczono obraz Serca Pana Jezusa pędzla artysty malarza pana Rudkowskiego z Krakowa. Obecnie znajduje się on w kaplicy przy ulicy 1-go Maja na terenie parafii.



W latach sześćdziesiątych poprzedniego stulecia dokonano zmian w prezbiterium. Były one związane z reformą liturgiczną po Soborze Powszechnym. Zainstalowano wtedy nowy ołtarz główny w obecnym kształcie. Dalsze zmiany w wyglądzie wnętrza świątyni zostały zainicjowane w 1979 roku przez ks. proboszcza Stanisława Majchra.



W prezbiterium powstały freski pędzla artysty A. Dzięgielewskiego, przedstawiające świętych Zakonu Jezuitów i Kościoła. Powstały także nowe stacje Męki Pańskiej i tabernakulum.



Dalsze prace renowacyjne zostały przeprowadzone przez ks. proboszcza Kazimierza Ptaszkowskiego SI. Odnowiono zabytkowe witraże gotyckie i wymalowano wnętrze a wokół świątyni odrestaurowano istniejące ogrodzenie wraz z przylegającym placem.



Istniejący stan kościoła św. Elżbiety dostosowany jest do zmian jakie zaszły po ostatnim Soborze Powszechnym.



Obecnie zakończono prace związane z rozbudową Centrum Duszpasterskiego mieszczącego się na placu kościelnym. Znajdują się w nim obszerne pomieszczenia zaspokajające potrzeby licznie funkcjonujących przy parafii grup.



za