System fortyfikacji polowych mających zapewnić obronę przeciwdesantową od strony morza. Budowę helskiego BRU rozpoczęto w maju 1953 r. siłami gdańskiej 5. Brygady Przeciwdesantowej i przekazano do eksploatacji w czerwcu 1956 r. Był to pierwszy tego typu system umocnień i posłużył jako wzór dla ośmiu podobnych zbudowanych w innych rejonach naszego wybrzeża. BRU nr 2 zajmował południowo-wschodnią część półwyspu, rozciągając się wzdłuż wybrzeża na długości niemal 4 km i wchodził w głąb lądu na szerokość do 1,5 km.

BRU tworzyły lekkie fortyfikacje zbudowane z prefabrykatów żelbetowych: główne i zapasowe stanowiska dowodzenia dowódców batalionu, kompanii i plutonów, punkty obserwacyjne, batalionowe punkty medyczne, punkty amunicyjne, schrony dla żołnierzy, stanowiska ogniowe dla czołgów, dział samobieżnych, dział polowych i przeciwlotniczych, moździerzy, stanowiska ogniowe dla ręcznych i ciężkich karabinów maszynowych a także przeszkody przeciwpiechotne i przeciwpancerne. Największą częścią systemu były rowy strzeleckie i transzeje obłożone betonowymi płytami. Na helskim BRU tworzą one trzy linie obrony a ich łączna długość wynosiła ok. 14,5 km.