Ten murek też stał w 1983, a i ładnych parę lat dłużej.

do nyskadolniak: Ten murek to stał w agonalnym już stanie do końca lat '90

Ten mur też dobrze pamiętam. Po lewej była żelazna brama, zawsze zamknięta.

do atom: chyba ostatnia jego zachowana część była na wysokości dzisiejszej plebanii przy dawnych garażach

do Hauka: Ja ten mur pamiętam jeszcze w całości, sprzed mojego wyjazdu do Wrocławia. Nawiasem mówiąc tak wyglądała kiedyś ulica Przyjaciół Żołnierza, obecnie 2-pasmowa arteria :-)

do atom: Pamiętam, jak tonęła w błocie, mniej więcej w tej okolicy. Wzdłuż jezdni położono w pewnym okresie płyty betonowe, żeby można było przejść suchą stopą.

do atom: W miejscu bramy zawsze była "przelotka piesza" na drugą stronę najpierw na działki (a raczej ich pozostałości) o później na boisko "Maj", nazwa od sklepu który był obok :) w połowie lat 90' to było takie "amerykańskie" boisko do kosza z metalowymi siatkami chyba jedyne takie w szczecinie

W związku z tym murem przypomniała mi się pewna historia z dzieciństwa:
Miałem wtedy 12, może 13 lat. Podczas spaceru z psem przychodziłem tamtędy obok zawsze zamkniętej blaszanej bramy. Wpadłem wtedy na pomysł, że przejdę górą i zobaczę, co tam jest. Zupełnie bez sensu, bo do PGR-u od strony Wartyslawa można było bez przeszkód wejść główną bramą i wielokrotnie tam byłem, chodząc po mleko.
No ale wprowadziłem pomysł w czyn, przelazłem górą, a mój pies jakoś się przeczołgał pod bramą. I cóż ja tam takiego ciekawego zobaczyłem? Zaniedbany staw, jakieś baraki mieszkalne, jakieś warzywne grządki, drób... I milicjanta, który coś do mnie krzyczał. Ten milicjant tam mieszkał w jednym z baraków.
Przestraszyłem się, wróciłem do bramy i w taki sam sposób wydostałem się na ulicę, ale pies utknął pod bramą. Kiedy próbowałem mu pomóc, usłyszałem za bramą głos: "Mam zastrzelić tego psa?". Przez dziurę zobaczyłem milicjanta z pistoletem w dłoni. Wystraszyłem się jeszcze bardziej i powiedziałem, że nie. "To wracaj tu szybko, bo go zastrzelę". Co miałem zrobić? - przelazłem jeszcze raz nad bramą, a milicjant zabrał mnie do swojego domu. Pies potulnie poszedł za nami (nie był specjalnie bojowy).
W mieszkaniu milicjanta zaczęło się przesłuchanie - a przecież nie byłem całkiem obcy, mieszkałem na Lompy, parę kroków stamtąd. Wszyscy się tam wtedy znaliśmy, przynajmniej z widzenia. Do naszego domu przychodziły dzieci z PGR-u, które moja mama dokształcała z matematyki. Gdybym nie był taki przerażony, pewnie bym wspomniał o naszym najbliższym sąsiedzie, który był majorem w milicji - dopiero by się ten głupek przestraszył. Jak można grozić dziecku bronią?!
Nie pamiętam, o co mnie pytał, ani co odpowiadałem. Pamiętam dzieciaki (miał ich kilkoro), które z zaciekawieniem przyglądały się, jak ich tata przesłuchuje "przestępcę".

Zmiana autora zdjęcia i dwóch pozostałych zdjęć parku dworskiego.