Najstarsza z tablic pochodząca  z Psałterii na Wawelu, domu kolegium duchownych (szesnastu psałterzystów i kleryka) ufundowanego przez Jadwigę i Jagiełłę w 1393. Jan Długosz odnowił ten budynek (lub wzniósł nowy w miejscu zniszczonego) w 1480. Kamienna tablica erekcyjna, która jako jedyna zachowała się z obiektu, zburzonego w 1856, przez Austriaków, adaptujących wzgórze na cytadelę. Kosztem kapituły przeniesiono tę tablicę do jednego z budynków przy Kanoniczej, a w 1880, podczas I Zjazdu Historyków Polskich, wmurowano ją w elewację południowego skrzydła domu Długosza, od strony Wawelu, w miejscu jednego z okien piętra. Część górna to płaskorzeźba przedstawiająca siedzącą na tronie Madonnę z Dzieciątkiem na kolanach, przed którą klęczy fundator, z rękami złożonymi do modlitwy i wzrokiem skierowanym ku Matce Bożej. Za nim stoi, polecający go patron, św. Jan Chrzciciel, który w lewej dłoni trzyma księgę i baranka, a prawą kładzie na ramieniu klęczącego. Identyfikacji fundatora służy umieszczona przy jego nogach tarcza z herbem Wieniawa i strój kanonika – rokieta lub komża z szerokimi rękawami oraz almucja i biret na głowie. W dolnej części znajduje się inskrypcja łacińska, która tłumaczona na język polski brzmi:

„Dla Kolegium Psałterzystów kościoła krakowskiego ufundowanego przez Władysława Drugiego króla, i Jadwigę, królową Polski, Jan Długosz, kanonik krakowski, na cześć Boga Wszechmogącego, zbudował mnie w roku 1480.”