Jasnogórska wieża, dzięki której klasztor widoczny jest z odległości kilkunastu kilometrów, powstała dopiero w latach 1617-1622. Pięciokrotnie została odbudowana po pożarach, ostatnim z 1900, kiedy nieostrożni pątnicy, puszczając sztuczne ognie, spowodowali zaprószenie ognia.
Obecnie wieża mierzy 106,3 m (17 m więcej od swojej poprzedniczki), jest odchylona od pionu o 78 cm. Jej podstawa pochodzi z 1714, a resztę dobudowano w 1906. Pod jej podstawą znajduje się zasypana średniowieczna studnia.
Na wieżę prowadzi 516 schodów. Na wierzchołku znajduje się krzyż, a pod nim kruk z bochenkiem chleba w dziobie (herb paulinów). Budowla nosi cechy wieży barokowej.
Na galeriach mieszczą się figury: na górnej autorstwa Piusa Welońskiego (świętych Wojciecha, Stanisława i Augustyna oraz papieża Leona XIII), a na dolnej zaprojektowane przez Władysława Rudlickiego (świętych Jadwigi, Floriana, Kazimierza i Pawła Pierwszego Pustelnika).
Na wieży, pomiędzy pierwszą a drugą kondygnacją, usytuowany jest wyposażony w 36 dzwonów zegar. Napędza się samoczynnie mechanizmem trzech przeciwwag i co kwadrans wygrywa melodie maryjne.

Bazylika jasnogórska, Bazylika Znalezienia Krzyża Świętego i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – bazylika będąca główną częścią zespołu klasztornego na Jasnej Górze w Częstochowie. Usytuowana jest pomiędzy kruchtą prowadzącą do kaplicy św. Antoniego z Padwy, a dziedzińcem głównym klasztoru.



Świątynia ta rangę bazyliki mniejszej uzyskała w 1906. Wcześniej stanowiła kościół pw. Krzyża Świętego i Nawiedzenia Matki Boskiej. Najstarszą jej częścią jest prezbiterium – pierwotny murowany kościół gotycki z XV wieku, później sukcesywnie powiększany. W obecnej formie istnieje od przełomu XVII i XVIII wieku, kiedy po pożarze z 1690 została odbudowana jako trzynawowa bazylika w stylu barokowym.



Ołtarz główny z 1728 fundacji hetmana polnego koronnego Stanisława Chomętowskiego przedstawia Wniebowzięcie Matki Boskiej. Wykonał go Jan Adam Karinger z Wrocławia według projektu Jakuba Antoniego Buzziniego. Przedstawia anioły unoszące Maryję w górę do nieba, gdzie Święta Trójca podtrzymuje przeznaczoną dla niej koronę. Po obu bokach na tle kolumn (postaci ewangelistów) znajdują się figury świętych Piotra i Pawła. Po prawej stronie obok ołtarza stoi stylizowany tron biskupi z 1866.



Najwyższą nawą jest środkowa (29 m), sklepiona kolebkowo. Nawy boczne mają sklepienia krzyżowe. Sklepienia nawy głównej i prezbiterium posiadają dekorację stiukową o motywach roślinnych. W medalionach znajdują się freski przedstawiające historię obrazu i dzieje odnalezienia Krzyża Świętego. Wykonał je malarz śląski Karol Dankwart w latach 1693–1695. Wystrój wnętrza posiada cechy barokowe i rokokowe.



Na chórze znajdują się jedne z największych organów w Polsce, posiadające 85 głosów. Wybudowane zostały w latach 1953–1956 przez Stefana Truszczyńskiego z Włocławka.



Wewnątrz bazyliki znajdują się trzy kaplice, wszystkie po stronie południowej: Denhoffów, Świętych Relikwii i Jabłonowskich. Dwie ostatnie spośród wymienionych usytuowane są jedna na drugiej, na dwóch poziomach. Wszystkie trzy na zewnątrz obłożone są piaskowcem pińczowskim, nakryte kopułami.



Kaplica Denhoffów, właściwie św. Pawła Pustelnika, z 1676 fundacji Kaspra Denhoffa budowana była z przeznaczeniem na rodowy grobowiec. Portal prowadzący do kaplicy wykonany został z marmuru; w wejściu znajduje się krata z herbem paulinów, wewnątrz trzy ołtarze: główny przedstawiający św. Pawła Pierwszego Pustelnika koronowanego przez Trójcę Świętą oraz dwa pozostałe ukazujące św. Hieronima i św. Antoniego Opata. Ściany kaplicy są wykonane z czarnego marmuru; kopułę od wewnątrz zdobią sceny z życia św. Pawła i herby szlacheckie rodów związanych z Denhoffami.



Kaplice wschodnie pochodzą z I poł. XVII wieku – kaplica dolna, Świętych Relikwii, z lat 1624–1628, zaś górna – Serca Pana Jezusa lub Jabłonowskich, z 1639 (przebudowa 1751–1754 z inicjatywy Stanisława Jabłonowskiego). Starsza z nich do 1666 nosiła tytuł św. Filipa Nereusza, później ze względu na nagromadzenie w niej relikwii zmieniono jej wezwanie. W młodszej kaplicy znajdują się dwa ołtarze: główny Najświętszego Serca Pana Jezusa i boczny św. Aniołów oraz epitafium Jabłonowskiego.



Dwuspadowy dach kryty jest blachą miedzianą, z wieżyczką (sygnaturką).



7 stycznia 2009 r. rozpoczęły się prace remontowe. W całej Bazylice będzie wymieniona posadzka na jednolitą. A ponadto zostaną: odnowione sklepienia, wymienione instalacje elektryczne i grzewcze. Pierwszą częścią remontu jest wymiana posadzki w Prezbiterium oraz lekkie przedłużenie tej części.

/p>

Plac Biegańskiego w Częstochowie – jeden z placów w Śródmieściu Częstochowy, leżący na drodze pątniczej na Jasną Górę, dzielący Aleję Najświętszej Maryi Panny na tzw. „drugą aleję” - na wschód od placu, i „trzecią aleję” - na zachód od niego.
Historia
W południowej części placu w latach 1828–1836 według projektu Franciszka Reinsteina wzniesiono ratusz wraz z odwachem i nieistniejącym już aresztem. Wybudowano go w połowie drogi między Starą a Nową Częstochową. W 1908 przebudowany. Późnoklasycystyczny, piętrowy z okrągłą dwukondygnacyjną wieżą. Był siedzibą władz miasta do lat 60. XX w., obecnie – wraz z odwachem – należy do Muzeum Częstochowskiego.

W latach 1892–1926 na tyłach ratusza mieściła się elektrownia.

Przed ratuszem po II wojnie światowej ustawiono pomnik sowieckiego czołgisty. 9 maja 1968 zastąpiono go wysokim pomnikiem wdzięczności Armii Radzieckiej autorstwa Mariana Koniecznego. Od 11 listopada 1997 w tym miejscu stoi pomnik marszałka Józefa Piłsudskiego.

Kilka razy w roku odbywają się na placu imprezy, takie jak finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, uroczystości patriotyczne, obchody Dni Częstochowy czy zabawa sylwestrowa.

W północnej części placu, w środku zadrzewionego skweru, znajduje się rzymskokatolicki kościół św. Jakuba Apostoła. Pierwotnie od XVI w. stał tu kościół pod tym samym wyzwaniem obok przytułku dla chorych pielgrzymów. Po powstaniu styczniowym został rozebrany przez władze rosyjskie, a na jego miejscu w latach 1870–1872 wzniesiono prawosławną cerkiew świętych Cyryla i Metodego. W 1918 zamieniona na kościół rzymskokatolicki z przywróconym pierwotnym wezwaniem św. Jakuba. Eklektyczny. Mimo usunięcia cebulastych hełmów w 1948, nadal w stylu rusko-bizantyjskim.

Pierwotną nazwą placu był Rynek św. Jakuba. W latach 30. XX w. nazwano go placem Bronisława Pierackiego. W okresie okupacji hitlerowskiej nosił nazwę Westring, a w czasach stalinizmu – placu Józefa Stalina. Obecna nazwa – plac Władysława Biegańskiego – obowiązuje od 1956 roku.
Źródło: