Usytuowany w zachodniej części wsi, na wzniesieniu, przy drodze Łaszczów-Zamość, nad rzeką i stawami. W skład zespołu wchodzą ruiny zamku Wożuczyńskich z XVI/XVII w. oraz pozostałości pałacu Mierów z XVIII w.
Pierwszy, zapewne drewniany dwór istniał w Wożuczynie już w XV w., zbudowany przez Wożuczyńskich herbu Godziemba. Na przełomie XVI/XVII w. powstał tu mały obronny zameczek, przebudowany w XVII w.
na obronne założenie z basztami na narożach, lochami, fosą i kaplicą zamkową poza murami. W 1666 r. zamek został spalony. Do końca XVII w. własność Wożuczyńskich. Około 1739 r. ruiny zamku wraz z majątkiem nabył Szkot Wilhelm Mier, który przebudował zespół zamkowy na modne w tamtych czasach założenie rezydencjonalne „entre cour et jardin”(z franc. ”między dziedzińcem a ogrodem”). Kolejnymi właścicielami byli: Jan Kraczewski, Wapińscy i Wydżgowie - do 1945 r. Zespół pałacowy przekształcony na pocz. XX w. W jego wnętrzu znajdowały się obrazy Jacka Malczewskiego i pamiątki po Fryderyku Chopinie. Pałac zniszczony przez Austriaków 29/30 sierpnia 1914 r. Jego pozostałości rozebrali mieszkańcy po II wojnie na budulec. Do dziś zachowały się fragmenty z XVI/XVII w. zamku Wożuczyńskich:
Baszta południowo-zachodnia - usytuowana przy drodze Łaszczów-Zamość, prawie do pierwotnej wysokości, murowana z cegły, półkolista, widoczne ślady umocnień lub jakichś konstrukcji.
Fragment baszty północno-zachodniej - dziś już w całkowitej ruinie, zachował się tylko niewielki fragment muru z cegły. Pierwotnie była to baszta wjazdowa do zamku. W XIX w. stanowiła część parku angielskiego. Utworzono w niej grotę św. Onufrego, w której umieszczono postać świętego z XVIII w. (od 2007 r. w Muzeum diecezjalnym w Zamościu) pl). W 1863 r., według podania miała się w niej znajdować skrytka z kasą powstańców. Jako grota funkcjonowała do końca lat 60. XX w. Opuszczona popadła w ruinę.
Baszta południowo-wschodnia – zachowana we fragmencie, przy wschodniej ścianie oficyny pałacowej, przy drodze. Murowana z cegły, zarośnięta zielenią, widoczna jedynie późną jesienią i zimą.
Piwnica zamkowa/?/ lub pomieszczenie zamkowe/?/ XVI/XVII w. Znajduje się kilka metrów od półkolistej baszty południowo-zachodniej, nad wejściem do lochów. Jest to być może jedyne zachowane pomieszczenie po dawnym zamku. Prostokątna z czworobocznym słupem na osi, podtrzymującym sklepienie krzyżowe. W północnej części zachowany otwór kominowy. W czasie II wojny służyła jako schronienie dla p. Kuźniarskej, która ukrywała się tu z kozą. Obiekt nie badany. Na początku XXI w. wschodnia ściana pomieszczenia została zdewastowana przez poszukiwaczy skarbów, przez co została zachwiana konstrukcja. Za