Warowny zamek w Namysłowie zbudowany został około 1360 roku na polecenie króla Czech i cesarza rzymskiego Karola IV Luksemburskiego. Powstał on w miejscu wcześniejszego grodu, o którym głośno było z racji politycznej roli, jaką gród ten odegrał w roku 1348 - będące w polskim zastawie miasto gościło wówczas wyżej wspomnianego Karola oraz jego adwersarza w osobie naszego Kazimierza Wielkiego, układających się po trwającej trzy lata wojnie między Koroną a Państwem Czeskim. Postanowienia pokojowe były dla nas niekorzystne i na wiele lat uzależniły Śląsk (z Namysłowem) najpierw od Czechów, a później od Niemców. Stanowiąca częsty cel odwiedzin Karola warownia nie posiada zbyt obszernej literatury. Do lat trzydziestych XVI stulecia przedstawiała własność królewską, z niewielkim interwałem na początku wieku XV, kiedy to Namysłów przez pewien okres należał do tzw. związku książęcego utworzonego w celu obrony wspólnych interesów śląskich. W roku 1404 na zamku gościł król Władysław Jagiełło, natomiast w 1439 zawarto tutaj ugodę pomiędzy kandydatami do tronu czeskiego: 13-letnim królewiczem Kazimierzem Jagiellończykiem, a Albrechtem Habsburgiem. W międzyczasie warownię próbowali zagarnąć husyci, ale im się nie udało.

W 1533 gmach trafił drogą zastawu w ręce Rady Miasta Wrocławia i niedługo potem z inicjatywy rajców miejskich rozbudowano go o zewnętrzny dziedziniec i dodatkową przestrzeń mieszkalną. W XVII i XVIII stuleciu prowadzono dalsze działania remontowe, szczególnie po pożarze w roku 1658 i zniszczeniach spowodowanych przez oddziały pruskie podczas wojny prusko-cesarskiej w 1741, kiedy to podczas 3-dniowego oblężenia poważnie ucierpiały północne i wschodnie mury zamienionej w twierdzę budowli. Nieco wcześniej, bo w roku 1703 zamek wykupili z rąk cesarskich joannici i przeznaczyli go na siedzibę zakonnej komandorii. Po kasacji zakonu w 1810 stał się on własnością skarbu państwa i 20 lat później został sprzedany prywatnemu właścicielowi. W 1895 zabytkowy gmach wraz z położonym w jego sąsiedztwie browarem trafił w ręce niemieckiego piwowara Augustyna Haselbacha (browar Haselbach) i pomimo późniejszych przekształceń własnościowych do dziś związany jest on z funkcjonującym pod zmienioną już nazwą zakładem.
Murowany średniowieczny zamek posiadał nieregularny, owalny zarys, nawiązujący przypuszczalnie do starych wałów drewniano-ziemnych. Zajmował on obszar około 1500 metrów2 i składał się z ceglanych, w dolnych partiach kamiennych murów obronnych i przystawionego do nich od północy piętrowego, jednotraktowego, trzyizbowego budynku głównego. Środkową oś domu mieszkalnego podkreślał dwupiętrowy ryzalit zawierający u dołu jednopiętrowy portyk wejściowy, a u góry kaplicę. Zamek prawdopodobnie nigdy nie posiadał wieży. W 1489 od wschodu powstał niewielki zewnętrzny dziedziniec z budynkiem bramnym, a w latach 1533-40 mieszczanie wrocławscy dostawili od zachodu wąski budynek zamkowy. Trzecie skrzydło, zamykające trapezoidalny dziedziniec wewnętrzny od południa, wzniesiono dopiero przez zakon joannitów ok. roku 1770. W okresie późniejszym rozebrano wschodni odcinek murów, trwale łącząc główny dziedziniec z dziedzińczykiem wschodnim.
Do czasów nam współczesnych zamek zachował się we względnie dobrym stanie, choć biorąc pod uwagę fakt, że należy on do bogatego właściciela (browar), jego kondycja pozostawia wiele do życzenia. W związku z tym, że budowla stoi na terenie zakładu, dostęp do niej jest mocno ograniczony - praktycznie podejść można tylko od wschodu, gdzie przez furtę bramną prowadzi wejście na otwarty pustawy i zaniedbany dziedziniec. Na dziedzińcu oprócz mocno odrapanych już elewacji uwagę przyciąga późnorenesansowa, ozdobiona maszkaronami, głowami lwów i motywami roślinnymi studnia z 1600 roku oraz zabytkowy ryzalit z nadbudowaną XIV-wieczną kaplicą. Niestety od kilku lat obiekt pozostaje w rękach prywatnych i nie możliwości zwiedzania.

źródło :